— Και πόσο ακόμα θα κρατάς μούτρα για αυτό το αθώο αστείο;
Όλο το βράδυ καθόσουν με ύφος λες και σου πήρα το τελευταίο γλυκό, ενώ απλώς είπα μια προφανή αλήθεια μπροστά στην παρέα.
Ο Πάσα πέταξε το ελαφρύ του σακάκι στον καναπέ της εισόδου και τεντώθηκε άνετα, κουνώντας τους ώμους του. Ήταν σε εξαιρετική διάθεση και πίστευε πραγματικά ότι στο πάρτι γενεθλίων του Ίγκορ ήταν η ψυχή της παρέας.
Η Λένα, όμως, δεν είχε πει λέξη από τη στιγμή που μπήκαν στο ταξί. Μπήκε στο υπνοδωμάτιο, έβγαλε τα παπούτσια της και κατευθύνθηκε κατευθείαν προς τη ντουλάπα.
— Καταλαβαίνεις καν τη διαφορά ανάμεσα σε ένα αστείο και στη δημόσια ταπείνωση; — είπε ψυχρά.
Άνοιξε μια μεγάλη βαλίτσα και άρχισε να τη γεμίζει μεθοδικά.
Ο Πάσα γέλασε ειρωνικά.
— Πάλι τα ίδια; Έλα τώρα, υπερβάλλεις. Στην παρέα όλοι γελούσαν. Εγώ απλώς σε προστάτεψα από το να εκτεθείς. Η Λένα δεν απάντησε. Συνέχισε να μαζεύει τα πράγματά της ήρεμα, με απόλυτη ψυχραιμία.
— Δεν είναι ένα αστείο το θέμα — είπε τελικά. — Είναι χρόνια υποτίμησης. Με μειώνεις μπροστά σε όλους για να φαίνεσαι εσύ ανώτερος.
Ο Πάσα εξερράγη.
— Εσύ απλώς δεν έχεις χιούμορ! Όλοι γελάνε μαζί σου! Σε κάνω ρεζίλι για να σε “σώσω”! Η Λένα συνέχισε να πακετάρει χωρίς να τον κοιτάζει.
— Πέρσι στους γονείς σου με ειρωνεύτηκες. Στη δουλειά μου με διέκοψες και με υποτίμησες. Αυτό δεν είναι χιούμορ.
Ο τόνος του Πάσα έγινε πιο σκληρός, πιο επιθετικός.
— Είσαι υπερβολική. Μια γυναίκα πρέπει να στηρίζει τον άντρα της, όχι να κάθεται σαν κηδεία!
Η Λένα σταμάτησε για μια στιγμή.
— Στήριξη δεν σημαίνει ταπείνωση.
Και συνέχισε να βάζει ρούχα στη βαλίτσα.
Η ένταση ανέβηκε γρήγορα. Ο Πάσα άρχισε να φωνάζει, να την προσβάλλει, να τη μειώνει για τη δουλειά, το χαρακτήρα της, την “ψυχρότητά” της. Εκείνη παρέμενε ήρεμη, σχεδόν παγωμένη.
Τελικά η Λένα μίλησε καθαρά:
— Κερδίζω τρεις φορές περισσότερα από εσένα. Και παρ’ όλα αυτά με αποκαλείς άχρηστη μπροστά στους άλλους.
Ο Πάσα εξοργίστηκε.
— Τα λεφτά δεν είναι το παν! Εγώ είμαι ο άντρας εδώ!
Η Λένα τον κοίταξε σταθερά.
— Είσαι ένας άνθρωπος που με μειώνει για να νιώσει σημαντικός. Η ένταση κορυφώθηκε. Οι προσβολές έγιναν πιο βαριές, πιο προσωπικές. Ο Πάσα άρχισε να την ειρωνεύεται, να την απειλεί, να την προκαλεί.
Στάθηκε στην πόρτα και της έκλεισε τον δρόμο.
— Δεν πας πουθενά. Εδώ είναι το σπίτι σου.
Η Λένα σταμάτησε. Τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα.
Και ξαφνικά όλη η καταπίεση, η ταπείνωση και η οργή ετών ξέσπασαν.
Έγινε σύγκρουση. Φωνές, πάλη, πανικός. Ο Πάσα δεν περίμενε αντίδραση και για πρώτη φορά βρέθηκε να χάνει τον έλεγχο. Η Λένα τον έσπρωξε με δύναμη, πήρε τη βαλίτσα της και τον παραμέρισε.
Έπεσε πίσω στο διάδρομο.
Ανασαίνοντας βαριά, με τα ρούχα της διαλυμένα και την ψυχή της αποφασισμένη, η Λένα στάθηκε στην έξοδο.
— Τελείωσε — είπε ψυχρά. — Δεν είμαι πια το θύμα σου.
Βγήκε στο κλιμακοστάσιο και έκλεισε την πόρτα πίσω της.
Ο ήχος της κλειδαριάς αντήχησε σαν τελεία.
Ο Πάσα έμεινε μόνος στο διάδρομο, συνειδητοποιώντας αργά ότι αυτή τη φορά δεν επρόκειτο για καβγά.
Ήταν το τέλος.