Τα ίδια της τα εγγόνια την πέταξαν στον δρόμο, κι έτσι αναγκάστηκε να ζήσει σε μια σπηλιά, χωρίς να ξέρει τι την περίμενε εκεί. Η γιαγιά Ελένη δεν φανταζόταν ποτέ ότι το σπίτι στο οποίο μεγάλωσε τα παιδιά και τα εγγόνια της θα έκλεινε μια μέρα την πόρτα μπροστά της. «Δεν υπάρχει πια χώρος για σένα», της είπαν ψυχρά. Με ένα μικρό σακίδιο και την καρδιά βαριά, βρέθηκε μόνη στον δρόμο.
Τις πρώτες νύχτες κοιμόταν σε παγκάκια, μέχρι που βρήκε μια μικρή σπηλιά στην άκρη του χωριού. Φοβόταν — όχι τόσο το σκοτάδι, όσο το άγνωστο. Δεν ήξερε αν θα βρει φίδια, άγρια ζώα ή απλώς την παγωνιά της μοναξιάς.
Όμως μέσα στη σπηλιά ανακάλυψε κάτι απροσδόκητο: ζεστασιά, σιωπή και χρόνο να σκεφτεί. Με πέτρες άναψε φωτιά, μάζεψε βότανα και θυμήθηκε παλιές δεξιότητες που είχε ξεχάσει. Οι μέρες περνούσαν και η σπηλιά άρχισε να μοιάζει λιγότερο με καταφύγιο και περισσότερο με σπίτι.
Κάποια μέρα, περαστικοί την είδαν και συγκινήθηκαν από την ιστορία της. Της έφεραν φαγητό, κουβέρτες και τελικά βοήθεια. Εκεί όπου την είχαν εγκαταλείψει οι δικοί της, βρέθηκαν ξένοι που της έδειξαν ανθρωπιά.
Η γιαγιά Ελένη κατάλαβε τότε πως, ακόμη κι όταν σε πετούν στο σκοτάδι, η ζωή μπορεί να σου επιφυλάσσει φως — εκεί που δεν το περιμένεις.a