Ένας σχολικός νταής κορόιδευε μια φτωχή μαθήτρια μπροστά σε όλο το σχολείο και την απειλούσε, χωρίς να ξέρει ποια ήταν πραγματικά και τι θα του συνέβαινε στο επόμενο δευτερόλεπτο
Η Άννα στεκόταν στη μέση του γυμναστηρίου. Μικρή, αδύνατη, με μεγάλο φούτερ. Το κορίτσι που κανείς συνήθως δεν πρόσεχε. Πάντα καθόταν στην τελευταία σειρά, ποτέ δεν τσακωνόταν, πάντα προσπαθούσε να περνάει απαρατήρητη.
Σήμερα όμως δεν λειτούργησε έτσι. Μπροστά της βρισκόταν ο πιο δυνατός μαθητής του σχολείου, ο αρχηγός της ομάδας, το αγαπημένο παιδί των προπονητών, ο νταής από τον οποίο όλοι απέφευγαν να πλησιάσουν.
— Λοιπόν, έξυπνη, αποφάσισες να με γελοιοποιήσεις; — φώναξε, για να τον ακούσουν όλοι.
Η Άννα έσφιξε τα χέρια στις τσέπες. Τα δάχτυλά της έτρεμαν.
— Απλώς απάντησα στην ερώτηση του καθηγητή, — ψιθύρισε.
Ο νταής έκανε ένα βήμα μπροστά, κυριολεκτικά σκιάζοντάς την.
— Σηκώσου στα γόνατα και ζήτησε συγγνώμη, — είπε ήρεμα.
Όλοι πίστεψαν ότι θα υποταχθεί. Κανείς δεν ήξερε ποια ήταν πραγματικά. Και ποιο θα ήταν το τίμημα αυτής της «παιχνιδιάρικης» νίκης. Η Άννα είχε αφιερώσει χρόνια στον πυγμαχία. Ήταν πρωταθλήτρια και γνώριζε πώς να αντιμετωπίζει χτυπήματα και πώς να παραμένει συγκεντρωμένη.
Πήρε βαθιά αναπνοή και ζήτησε από τον νταή να απομακρυνθεί. Όταν προσπάθησε να την σπρώξει, εκείνη αντέδρασε ακαριαία: απέφυγε τη γροθιά του και έδωσε ένα ακριβές χτύπημα στο σώμα, όπως την είχαν μάθει στις προπονήσεις.
Ο νταής έχασε την ισορροπία του και λύγισε από τον πόνο. Ένα δεύτερο χτύπημα στη γνάθο τον έριξε στο πάτωμα του γυμναστηρίου, σοκαρισμένο, χωρίς να καταλαβαίνει τι είχε συμβεί.
Η Άννα τον κοίταξε και είπε ήρεμα:
— Άφησα τον αθλητισμό λόγω τραυματισμού, αλλά οι δεξιότητές μου δεν χάθηκαν ποτέ.
Και με αυτά τα λόγια γύρισε και έφυγε. Κανείς δεν προσπάθησε να την σταματήσει. Η σιωπή κατέλαβε το γυμναστήριο. Ήταν ξεκάθαρο σε όλους: η εξωτερική ησυχία και η σεμνότητα δεν σημαίνουν αδυναμία, και το κορίτσι που όλοι υποτίμησαν μπορεί να είναι η πιο δυνατή.