Ο Ματέο άνοιξε τη βαριά πόρτα της επιβλητικής του βίλας στην αποκλειστική συνοικία Lomas de Chapultepec με ένα κουρασμένο, αλλά ειλικρινά χαρούμενο χαμόγελο. Το επαγγελματικό του ταξίδι στο Μοντερέι ήταν εξαντλητικό, γεμάτο ατελείωτες συναντήσεις, όμως είχε καταφέρει να κλείσει τη συμφωνία εκατομμυρίων δύο μέρες νωρίτερα.
Η μοναδική του βαθιά επιθυμία εκείνη τη στιγμή ήταν να αιφνιδιάσει τη Σοφία, τη σύζυγό του που ήταν οκτώ μηνών έγκυος, και να νιώσει τα μικρά χτυπήματα του μωρού κάτω από την παλάμη του.
Όμως, μόλις άνοιξε τη βαριά δρύινη πόρτα, η φωνή που τον υποδέχτηκε πάγωσε το αίμα του.
— Νομίζεις ότι είμαι χαζή, Σοφία; Νομίζεις ότι δεν ξέρω το βρώμικο παιχνίδι σου;
Η φωνή της μητέρας του, της Δόνια Καταλίνα, αντήχησε στο μαρμάρινο χολ σαν μαστίγιο. Ο Ματέο άφησε τη βαλίτσα του να πέσει, ενώ η καρδιά του άρχισε να χτυπά μανιασμένα.
Αυτός ο ψυχρός, υπολογιστικός και καταστροφικός τόνος ήταν ο ίδιος που χρησιμοποιούσε η μητριάρχης της οικογένειας για να συντρίβει τους αντιπάλους της και να διατηρεί τη θέση της στην υψηλή κοινωνία.
— Κυρία Καταλίνα, σας παρακαλώ, ορκίζομαι πως δεν έκανα τίποτα… — η φωνή της Σοφίας ήταν εύθραυστη, σπασμένη από ανεξέλεγκτο κλάμα, και κάτι μέσα στον Ματέο ράγισε όταν είδε τη σύζυγό του τόσο ευάλωτη.
Προχώρησε γρήγορα στον διάδρομο, ακολουθώντας τους ανησυχητικούς ήχους. Στην κορυφή της γυάλινης σκάλας, η Λουπίτα, η οικιακή βοηθός που εργαζόταν για την οικογένεια εδώ και έξι μήνες, κοιτούσε κάτω τρομοκρατημένη. Όταν είδε τον Ματέο, κάλυψε το στόμα της με τρεμάμενο χέρι, σαν να ήθελε να φωνάξει αλλά δεν μπορούσε.
Η αντίδρασή της έλεγε τα πάντα: δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο. Όταν ο Ματέο μπήκε στο πολυτελές σαλόνι, η εικόνα μπροστά του του έκοψε την ανάσα. Η Σοφία ήταν κουλουριασμένη σε μια βελούδινη πολυθρόνα, προστατεύοντας ενστικτωδώς την κοιλιά της, ενώ το πρόσωπό της ήταν γεμάτο δάκρυα.
Το ανοιχτόχρωμο φόρεμα εγκυμοσύνης της ήταν τσαλακωμένο — αλλά το χειρότερο ήταν ότι ήταν εντελώς βρεγμένο. Κάποιος της είχε ρίξει κρύο νερό με δύναμη.
Μπροστά της στεκόταν η Δόνια Καταλίνα, με την αλαζονεία ενός αμείλικτου δικαστή, κρατώντας ένα άδειο κρυστάλλινο ποτήρι. Τα μαργαριτάρια της έλαμπαν στο φως, όμως εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε τίποτα κομψό πάνω της — μόνο καθαρή σκληρότητα.
— Νομίζεις ότι με αυτή τη γελοία εγκυμοσύνη εξασφάλισες τη θέση σου σε αυτή την οικογένεια; — είπε με περιφρόνηση. — Μια δασκάλα από την επαρχία που δεν ξέρει καν να χρησιμοποιεί σωστά τα μαχαιροπίρουνα σε ένα επίσημο δείπνο! Ο γιος μου θα καταλάβει ότι αυτό το παιδί έχει κατώτερο αίμα!
— Μητέρα! — η φωνή του Ματέο βρόντηξε σαν κεραυνός.
Και οι δύο τινάχτηκαν. Το ποτήρι έπεσε από το χέρι της Καταλίνα και έσπασε σε κομμάτια στο γυαλιστερό πάτωμα. Η Σοφία ξέσπασε σε ακόμα πιο δυνατό κλάμα μόλις τον είδε. Τότε ο Ματέο πρόσεξε το χειρότερο: κόκκινα και μελανιασμένα σημάδια στους καρπούς της — καθαρά αποτυπώματα από δάχτυλα.
— Ματέο, αγάπη μου… — η Καταλίνα φόρεσε ξανά τη μάσκα της, αναγκάζοντας ένα ψεύτικο χαμόγελο. — Τι ευχάριστη έκπληξη. Ήταν απλώς ένα μικρό ατύχημα. Η Σοφία τρόμαξε και έριξε το νερό πάνω της.
— Μη μου λες ψέματα! — φώναξε ο Ματέο. — Είδα το ποτήρι στο χέρι σου! Είδα τα σημάδια στους καρπούς της και άκουσα κάθε δηλητηριώδη λέξη που της είπες!
Το χαμόγελο της Καταλίνα εξαφανίστηκε. Ο Ματέο έτρεξε στη Σοφία, βοηθώντας την με σταθερά αλλά τρυφερά χέρια. Εκείνη έτρεμε ανεξέλεγκτα και του ψιθύρισε ότι η ψυχολογική κακοποίηση είχε κρατήσει τρεις ώρες.
Η Λουπίτα επιβεβαίωσε τα πάντα, περιγράφοντας κάθε προσβολή και αποκαλύπτοντας ότι η Καταλίνα είχε φτάσει στο σημείο να λέει πως το μωρό ίσως γεννηθεί με προβλήματα ως «θεία τιμωρία».
Ο Ματέο πλησίασε τη μητέρα του, πρόσωπο με πρόσωπο.
— Έχεις ακριβώς δέκα δευτερόλεπτα να φύγεις από το σπίτι μου, αλλιώς καλώ την αστυνομία και καταθέτω μήνυση για κακοποίηση εγκύου γυναίκας. Δεν είσαι πλέον ευπρόσδεκτη κοντά στην οικογένειά μου.
Η Καταλίνα άρπαξε την επώνυμη τσάντα της, τα χέρια της έτρεμαν από θυμό. Στην πόρτα γύρισε και τον κοίταξε με μίσος.
— Θα το μετανιώσεις. Όταν σε αφήσει και αποδειχθεί ότι είχα δίκιο, μην έρθεις να κλαις.
Ο Ματέο έκλεισε δυνατά την πόρτα και έπεσε στα γόνατα μπροστά στη Σοφία, ζητώντας συγγνώμη που δεν την προστάτεψε νωρίτερα.
Η Σοφία τον κοίταξε μέσα από τα δάκρυα, με πανικό και δυσπιστία στα μάτια.
Δεν μπορούσε να πιστέψει τι θα ακολουθούσε…