Η Αδελίνα μπήκε στο διαμέρισμα, έβγαλε τα παπούτσια της στην είσοδο και ένιωσε αμέσως πως κάτι δεν πήγαινε καλά στο σπίτι. Ο Στέπαν καθόταν στο τραπέζι της κουζίνας, κοιτάζοντας την οθόνη του λάπτοπ του και χτυπώντας νευρικά τα δάχτυλά του στο τραπέζι.
Στην οθόνη αναβόσβηναν λογότυπα τραπεζών, υπολογιστές δανείων, πίνακες αποπληρωμής και επιτόκια.
— Γεια σου, είπε η Αδελίνα μπαίνοντας στην κουζίνα.
— Τι μελετάς;
— Τίποτα ιδιαίτερο, απάντησε ο άντρας της χωρίς να σηκώσει το βλέμμα του.
— Κοιτάζω τους όρους των δανείων.
Ένα δυσάρεστο ρίγος διαπέρασε τη ραχοκοκαλιά της γυναίκας. Στάθηκε δίπλα στο ψυγείο και τον κοίταξε προσεκτικά.
— Και γιατί σου χρειάζεται αυτό;
— Απλώς με ενδιέφερε, σήκωσε τους ώμους ο Στέπαν, αλλά το βλέμμα του έμενε υπερβολικά συγκεντρωμένο.
Η Αδελίνα δεν συνέχισε τη συζήτηση. Έβαλε νερό και πήγε στο δωμάτιο.
Όμως μέσα της είχε ήδη φωλιάσει μια βαριά προαίσθηση — κολλώδης, ανησυχητική, σαν πριν από καταιγίδα. Το βράδυ, στο δείπνο, ο Στέπαν άρχισε επιτέλους να μιλάει.
— Άκου, Αδελίνα… σήμερα με πήρε τηλέφωνο η Νίνα.
Η Νίνα — η μικρότερη αδελφή του Στέπαν, 28 ετών, διοικητική υπάλληλος σε ινστιτούτο αισθητικής.
— Και τι έγινε;
— Χρειάζεται αυτοκίνητο. Λέει ότι δυσκολεύεται με τα λεωφορεία, κάνει μία ώρα για να πάει στη δουλειά και κουράζεται πολύ.
— Ε, ας αγοράσει.
— Δεν έχει χρήματα για προκαταβολή, είπε διστακτικά ο Στέπαν.
— Ζητάει βοήθεια. Να πάρουμε ένα δάνειο, να αγοράσουμε το αυτοκίνητο, και μετά θα τα επιστρέφει σιγά-σιγά.
Η Αδελίνα άφησε το πιρούνι.
— Εμείς ακόμα δεν έχουμε τελειώσει να πληρώνουμε το δάνειο για το ψυγείο.
— Έμειναν λίγα, σε τρεις μήνες τελειώνουμε.
— Και πόσο θα είναι το νέο δάνειο;
— Περίπου διακόσιες χιλιάδες. Για ένα καλό μεταχειρισμένο αυτοκίνητο. Βρήκε ένα Hyundai Solaris του 2010.
— Διακόσιες χιλιάδες… η Αδελίνα έγειρε πίσω στην καρέκλα.
— Καταλαβαίνεις τι ποσό είναι αυτό;
— Καταλαβαίνω. Αλλά είναι η αδελφή μου. Πώς να της πω όχι;
— Και πώς θα το πληρώνει;
— Από τον μισθό της, απάντησε εκείνος.
— Παίρνει 40 χιλιάδες, μετά το ενοίκιο της μένουν 26. Μπορεί να δίνει τα μισά.
— Εμείς δεν έχουμε χρήματα ούτε για ανακαίνιση στο μπάνιο… και θέλεις να ξαναμπλέξουμε σε χρέη;
— Είναι οικογένεια, Αδελίνα.
— Η δική σου οικογένεια, διόρθωσε εκείνη ήρεμα.
— Όχι η δική μου.
Η ένταση ανέβηκε απότομα.
— Δηλαδή τώρα όλα είναι χωριστά; ξέσπασε εκείνος.
— Όχι, αλλά…
— Τότε τι;
— Η Νίνα είναι ενήλικη. Ας λύσει μόνη της τα προβλήματά της.
— Δεν της εγκρίνουν δάνειο!
— Και αυτό πρέπει να γίνει δικό μας πρόβλημα; Ο Στέπαν άρχισε να περπατά νευρικά στην κουζίνα.
— Είσαι ψυχρή, Αδελίνα.
— Δεν είμαι ψυχρή. Απλώς βλέπω ότι βουλιάζουμε στα χρέη για τους άλλους.
Η συζήτηση συνεχίστηκε…