Η Елена έκλεισε την πόρτα του διαμερίσματος και αμέσως άκουσε ένα άγνωστο γέλιο που ερχόταν από την κουζίνα.Το γέλιο ήταν δυνατό και ελεύθερο. Όχι όπως το γέλιο των καλεσμένων.
Έτσι γελούν οι άνθρωποι που είναι σίγουροι ότι εδώ είναι ευπρόσδεκτοι.
Πάγωσε στον διάδρομο. Στο πάτωμα υπήρχαν γυναικεία παπούτσια με ψηλά τακούνια.
Όχι φθηνά.
Δίπλα τους — ένα ανοιχτόχρωμο παλτό, προσεκτικά κρεμασμένο στην κρεμάστρα που ο Ντενίς πάντα προσπερνούσε πετώντας το δικό του μπουφάν όπου να ’ναι.
Από την κουζίνα ερχόταν άρωμα ψητού κρέατος, μπαχαρικών και γλυκού αρώματος.
Όχι το δικό της άρωμα.
Η Ελένα έκλεισε αργά την πόρτα.
Στο στήθος της δεν κινήθηκε τίποτα.
Ούτε θυμός, ούτε υστερία.
Μόνο μια βαριά, δυσάρεστη επίγνωση που εδώ και καιρό γύριζε γύρω της, αλλά δεν μπορούσε να γίνει λέξεις. Τους τελευταίους μήνες ο Ντενίς είχε αλλάξει απότομα. Άρχισε να γυρίζει αργά στο σπίτι.
Κρατούσε το τηλέφωνό του με την οθόνη προς τα κάτω. Έβγαινε να καπνίσει στο κλιμακοστάσιο, παρόλο που παλιά κάπνιζε άνετα στο μπαλκόνι.
Ενοχλούνταν από απλές ερωτήσεις.
Και το πιο σημαντικό — ξαφνικά άρχισε να μιλά για το διαμέρισμα.
Πολύ συχνά.
«Ώρα να μου μεταβιβάσεις ένα μέρος του» — είχε πει δήθεν τυχαία.
«Είμαστε οικογένεια.»
«Οι φυσιολογικές σύζυγοι δεν συμπεριφέρονται έτσι.»
«Δεν μου έχεις εμπιστοσύνη;»
Η Ελένα απλώς χαμογελούσε.
Το διαμέρισμα ήταν δικό της.
Ολοκληρωτικά.
Κληρονομιά από τη γιαγιά της, πολύ πριν γνωρίσει τον Ντενίς.
Μετά ήρθε η ανακαίνιση.
Μετά ο γάμος.
Μετά εκείνος μετακόμισε μέσα.
Και πολύ γρήγορα άρχισε να συμπεριφέρεται σαν να του ανήκε.
Στην κουζίνα καθόταν ένα κορίτσι περίπου είκοσι πέντε ετών.
Με άψογο μακιγιάζ.
Λεπτά δάχτυλα με μακριά μανικιούρ.
Φορούσε τη δική του μπλούζα. Η Ελένα την αναγνώρισε αμέσως.
Ο Ντενίς την είχε αγοράσει εκείνη.
Το κορίτσι κρατούσε ένα ποτήρι κρασί και γελούσε.
Ο Ντενίς την είδε.
Το πρόσωπό του χλόμιασε.
«Λένα… γιατί γύρισες τόσο νωρίς;»
Η Ελένα άφησε ήρεμα την τσάντα της.
Έβαλε τα κλειδιά στο τραπέζι.
Κοίταξε το κορίτσι.
«Ποια είναι;» ρώτησε ήρεμα.
«Εγώ…» άρχισε ο Ντενίς, αλλά κόλλησε.
«Είσαι η γυναίκα του;» ρώτησε το κορίτσι.
Έπεσε σιωπή.
Και αυτό ήταν αρκετό. Το πρόσωπό της άλλαξε.
«Μου είπες ότι είστε χωρισμένοι.»
Η Ελένα έγνεψε.
«Κλασικά.»
«Ντενίς, φτάνει!» φώναξε εκείνος.
Η Ελένα τον κοίταξε μόνο.
«Δεν σου είπαν ότι ζεις στο δικό μου διαμέρισμα;»
Το κορίτσι χλόμιασε.
«Ποιο… δικό σου διαμέρισμα;»
«Κυριολεκτικά. Αυτό το διαμέρισμα είναι δικό μου.»
«Και εσύ απλώς είσαι καλεσμένη.»
Ο Ντενίς πάγωσε.
«Σταμάτα αμέσως!»
Αλλά η Ελένα δεν τον κοίταξε.
Το κορίτσι σηκώθηκε.
«Νομίζω ότι θα φύγω…»
«Κάτσε» είπε ήρεμα η Ελένα.
«Θα σου κάνει καλό να ακούσεις.»
«Αυτό είναι τρέλα!» έσφιξε τα δόντια του ο Ντενίς.
«Όχι, Ντενίς.»
«Η τρέλα σου άρχισε εδώ και καιρό.»
Το κορίτσι άνοιξε τα έγγραφα που η Ελένα έβαλε μπροστά της.
Μετά από λίγα δευτερόλεπτα σήκωσε το βλέμμα.
«Ζεις στο σπίτι της γυναίκας σου;»
«Είναι προσωρινό!» φώναξε ο Ντενίς. Η Ελένα χαμογέλασε.
«Τέσσερα χρόνια είναι προσωρινό;»
Το κορίτσι τον κοίταξε με αποστροφή.
«Είσαι αηδιαστικός.»
Και έφυγε.
Η πόρτα έκλεισε με δύναμη.
Ο Ντενίς εξερράγη.
«Κατέστρεψες τα πάντα!»
«Εγώ;»
«Ναι!»
«Το έκανες επίτηδες!»
Η Ελένα γέλασε.
«Όχι, Ντενίς.»
«Εσύ τα κατέστρεψες μόνος σου.»
«Φέρνοντας την ερωμένη σου στο σπίτι μου.»
«Το σπίτι σου…» ψιθύρισε με μίσος.
«Αυτό είναι ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ σπίτι.»
«Χωρίς εμένα δεν θα ήσουν τίποτα!»
Η Ελένα τον κοίταξε ήρεμα.
«Αν δεν ήταν αυτό το διαμέρισμα… ποιος θα σε ανεχόταν;»
Σιωπή.
Και τότε εκείνος κατάλαβε ότι είχε ξεπεράσει τα όρια.
«Θα χωρίσουμε» είπε εκείνη ήρεμα.
«Και θα αλλάξω τις κλειδαριές.»
«Δεν μπορείς να με διώξεις!»
«Μπορώ.»
Και ήδη είχε πάρει το τηλέφωνο.
Ο Ντενίς πάγωσε.
Για πρώτη φορά κατάλαβε ότι αυτό δεν ήταν απειλή.
Αλλά απόφαση.
Και εκείνη τη στιγμή ένιωσε για πρώτη φορά φόβο.