«Συγγνώμη, ποιοι είστε και γιατί έχετε απλώσει τα πράγματά σας στην κρεβατοκάμαρά μου;» ρώτησε η Έλενα, στεκόμενη στο κατώφλι της πόρτας.
Η γυναίκα δίπλα στη ντουλάπα πετάχτηκε τόσο απότομα, που η κρεμάστρα έπεσε από τα χέρια της στο πάτωμα. Πάνω στο κρεβάτι της Έλενας υπήρχαν παιδικά μπλουζάκια, ένα πακέτο υγρά μαντιλάκια, ένα λούτρινο κουνελάκι με σκισμένο αυτί και μια ξένη τσάντα καλλυντικών.
Δίπλα στο παράθυρο βρίσκονταν δύο μεγάλα χαρτοκιβώτια, στο ένα από τα οποία έγραφε με στραβογραμμένα γράμματα: «Σκεύη. Προσοχή».
— Εσείς… ποια είστε; — ρώτησε η άγνωστη, καθώς σηκωνόταν αργά και κρατούσε σφιχτά στο στήθος της ένα διπλωμένο ανδρικό πουκάμισο.
Η Έλενα την κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα, έπειτα το βλέμμα της πήγε στη ντουλάπα, όπου αντί για τα δικά της ρούχα κρέμονταν ξένα μπουφάν και παιδικές φόρμες.
— Είμαι η ιδιοκτήτρια αυτού του διαμερίσματος — είπε ψυχρά.
Από τον διάδρομο ακούστηκε ανδρική φωνή.
— Όλγα, ποιος είναι εκεί;
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα μπήκε στην κρεβατοκάμαρα ένας ψηλός άνδρας με домашικά ρούχα. Πίσω του φάνηκε ένα κορίτσι περίπου έξι ετών, με ένα μπισκότο στο χέρι.
Ο άνδρας είδε την Έλενα, χλώμιασε και στάθηκε ενστικτωδώς μπροστά στο παιδί.
— Πώς μπήκατε εδώ;
Η Έλενα σήκωσε τα κλειδιά της.
— Με το κλειδί μου.
Δικό μου.
Η σιωπή έγινε τόσο βαριά, που ακουγόταν το τρίξιμο ενός καροτσιού στο διάδρομο. Μόλις τρεις μέρες πριν, η Έλενα βρισκόταν σε επαγγελματικό ταξίδι.
Είχε επιστρέψει νωρίτερα από το προγραμματισμένο, είχε βάλει το κλειδί στην κλειδαριά — και είχε βρεθεί στο ίδιο της το διαμέρισμα, το οποίο δεν έμοιαζε πια δικό της.
Στο υπνοδωμάτιο υπήρχαν ξένα πράγματα, στο σαλόνι καθόταν ένα αγόρι με τάμπλετ, στην κουζίνα υπήρχαν άγνωστα τρόφιμα. Και σε κάθε δωμάτιο φαινόταν το ίδιο: κάποιος ζούσε εκεί σαν να του ανήκαν όλα.
— Νομίζαμε ότι όλα ήταν τακτοποιημένα — είπε τελικά ο άνδρας.
— Με ποιον; — ρώτησε ήρεμα η Έλενα.
— Με τον πρώην σύζυγό σας, τον Σεργκέι.
Στο άκουσμα του ονόματος το πρόσωπο της Έλενας δεν άλλαξε. Μόνο τα δάχτυλά της έσφιξαν πιο δυνατά τα κλειδιά.
— Είπε ότι το διαμέρισμα ήταν άδειο…
— Είναι δικό μου — τον διέκοψε ψυχρά. Η αλήθεια αποκαλύφθηκε γρήγορα: ο Σεργκέι είχε «νοικιάσει» το διαμέρισμα χωρίς πληρεξούσιο, είχε πάρει χρήματα και είχε βάλει μέσα την οικογένεια. Όταν η Έλενα απευθύνθηκε σε δικηγόρο, αποδείχθηκε ότι δεν ήταν το μόνο περιστατικό.
Και άλλα ακίνητα είχαν εμπλακεί.
Όλα με πλαστά έγγραφα.
Όλα χωρίς την υπογραφή της.
Η σύγκρουση οξύνθηκε όταν εμφανίστηκε ο ίδιος ο Σεργκέι.
— Ήθελα απλώς να βοηθήσω — είπε. Η Έλενα γέλασε σύντομα, χωρίς ίχνος χιούμορ.
— Με δικά μου χρήματα;
Οι συνέπειες ήταν ξεκάθαρες: επιστροφή χρημάτων, έξωση των ενοίκων και αλλαγή κλειδαριών. Όταν η οικογένεια έφυγε τελικά από το διαμέρισμα, έμεινε μόνο η σιωπή.
Η Έλενα άλλαξε την κλειδαριά την ίδια κιόλας μέρα. Όταν το νέο κλειδί γύρισε στην πόρτα, ένιωσε για πρώτη φορά μετά από καιρό κάτι απλό:
ασφάλεια.
Και τη σαφή συνειδητοποίηση ότι το σπίτι της ήταν ξανά δικό της.