Ὅταν ὁ υἱός μου εἶδε τὴν νέα μου βίλλα τὸ πρῶτον, οὐδὲν συνεχάρη με.
Διέβη τὴν εἴσοδον, ἀνέβλεψε πρὸς τὴν ὑψηλὴν ὀροφήν, καὶ εὐθὺς ἔγνω ὅτι ἡ οἰκία αὕτη ἔδει αὐτῷ προσήκειν. Πρὸ τριῶν ἑβδομάδων, ὁ Πρέστων εἱστήκει ἐντὸς τοῦ μικροῦ μου διαμερίσματος τὸ ὄπισθεν τοῦ πλυντηρίου ἐν Σαρασότᾳ, καὶ ἐθεώρει με ὡσὰν ἡ ζωὴ μου νὰ γέγονε παράδειγμα τοῦ τί χρὴ φεύγειν.
Τὸ διαμέρισμα εἶχε μίαν μόνην εὐναῖον, θύρας ντουλαπίων μετὰ φθαρμένης βαφῆς, καὶ ἕν μόνον παράθυρον βλέπον εἰς πλίνθινον τοῖχον. Βιομηχανικὰ ξηραντήρια ἐσείοντο τὸ οἴκημα ἀπὸ πρωΐας μέχρι μεσονυκτίου, καὶ ὁ ἀὴρ ἀΐειν ποτὲ οὐκ ἐπαῦε τὴν ἀσθενῆ ὀσμὴν τοῦ ἀπορρυπαντικοῦ.
Οὐκ ἦν κομψόν.
Ἀλλὰ μετὰ τριάκοντα καὶ τέσσαρα ἔτη γάμου, ἦν αὕτη ἡ πρώτη οἰκία ἔνθα οὐδεὶς ἠδύνατο ἀπαιτεῖν ὅτι δεῖ με ἦττον φθέγγεσθαι, ἐλάττονα χῶρον κατέχειν, ἢ πλείονα χάριν δεικνύναι.
Ὁ Πρέστων ἀνεπίβαλλε τὰς χεῖρας ἐν τῇ στενῇ μου μαγειρείῳ.
–Ὦ Μῆτερ, ἑξήκοντα ἐτῶν ὑπάρχεις. Δεῖ σε ἄρχεσθαι τῇ ἀληθείᾳ ζῆν.
Ἡ δὲ σύζυγος αὐτοῦ, ἡ Κένδρα, ἀνεδίνεῖ κύπελλον καφέ, ὃν οὐδέποτε ἐγεύσατο.
–Οὐδὲν κακόν ἐστι τὸ ἐνοικεῖν, ἔφη. Τισὶ γὰρ οὕτως ἔχει.
Τισὶ γὰρ οὕτως ἔχει.
Τοῦτο γὰρ ἐγὼ ἐγεγόνειν μετὰ τὸ τρέφειν τὸν Πρέστωνα ἐτῶν μακρῶν, ἐκτίνειν τὰς σιδηρᾶς σφίγξεις τῶν ὀδόντων, τὰς παιδείας τὰ δίδακτρα, τὰς τῶν ἁρμάτων ἐπισκευάς, καὶ τὸν γάμον ὃν οὐκ ἠδύναντο ἐκτελέσαι.
Τὸ πλεῖστον τῆς ζωῆς μου ἀνέθηκα τῷ ποιεῖν τοὺς ἄλλους ἀσφαλεῖς, ἐνῷ αἱ ἐμαυτοῦ χρεῖαι ἀνεβάλλετο.
Ἐγὼ δὲ ἐμειδίασα καὶ οὐδὲν εἶπον.
Οὐδέτερος αὐτῶν ᾔδει ὅτι πρὸ τοῦ γαμῆναι τὸν τοῦ Πρέστωνος πατέρα, τὸν Ριχάρδον, ἡ μῆτηρ τῆς μητρός μου κατέλιπέ μοι δύο μετρίους οἴκους ἐνοικίους.
Τοῦτο τὸ κτῆμα διὰ παντὸς τοῦ γάμου διεκράτησα χωρὶς καὶ οὐδέποτε προσεθῆκα τὸ τοῦ Ριχάρδου ὄνομα ἐφ’ ἑκατέρου συμβολαίου.
Ἐν δὲ τῷ διαζυγίῳ, ἀμφοτέρους ἀπέδομην.
Εἶτα ἠγόρασπιν λευκὴν μεσογειακὴν βίλλα παρὰ τὸν κόλπον.
Εἶχε δὲ τοξωτὰ παράθυρα, χλωρὰ λίθινα ἔδαφη, χωριστὴν ξενῶνα, καὶ λαμπρὰς βουκαμβελλίας ἐπιχέοντας κατὰ τοῦ αὐλείου τοίχου.
Ἐπὶ τρεῖς ἑβδομάδας, οὐδενὶ εἶπον.
Ἔπινον τὸν καφὲ ὑπὸ τοῖς φοίνιξιν, ἐξέφραζον τὴν πορσελίνην τῆς προγόνου μου, καὶ ἔβαψα ἕνα τοῖχον χλωρὸν κυανοῦν δι’ οὐδὲν ἕτερον αἴτιον εἰ μὴ ὅτι ἡ ἰδέα ἤρεσκέν μοι.
Τὸ πρῶτον ἐν δεκαετίαις, οὐδεὶς κατεγέλασε τῶν ἐμῶν αἱρέσεων.
Εἶθ’ εἷς τῶν γειτόνων ἀνέθηκεν εἰκόνας ἐκ τοῦ ἐμῶν ἐγκαινίων δείπνου.
Τῷ Σαββάτῳ πρωΐ, τὸ μέλαν ὄχημα τοῦ Πρέστωνος ἐκυλίνδετο διὰ τῆς προθύρας.
Ἡ Κένδρα κατέβη φέρουσα τὸ τέκνον, τὴν Λίλαν, ἐπὶ τοῦ ἰσχίου. Τὸ ὄμμα αὐτῆς διέδραμε τὰ παράθυρα καὶ τὸν κῆπον ὡσὰν ἤδη μετροῦσα διὰ παραπετάσματα.
Ὁ Πρέστων εἰσῆλθεν ἄνευ κρούσεως.
Περιεβλέψατο καὶ ἐμειδίασεν.
–Τοῦτο τέλειόν ἐστιν.
–Ναί, εἶπον· ἔστιν.
Ἐπεστράφη πρὸς τὴν Κένδραν.
–Ἡ γυνὴ μου χαρήσεται οἰκοῦσα ἐνταῦθα.
Ἐγὼ κατεβλέψατο αὐτόν.
–Συγγνώμην;
–Ἔα, μῆτερ. Οὗτος ὁ χῶρος μέγας ἐστὶ δι’ ἕνα. Ἡ Κένδρα καὶ ἐγὼ ληψόμεθα τὴν κυρίαν οἰκίαν. Σὺ δ’ ἐν τῷ ξενῶνι μενεῖς.
Ἡ δὲ Κένδρα ἠρέμα ἔσειε τὴν Λίλαν.
–Θαυμάσιον ἂν εἴη αὐτῇ.
Ἡ καρδία μου ἐμαλάχθη ὅτε ἐνόησα τὴν ἐμὴν ἐγγόνην.
Ἀλλ’ οὐκ ἐμαλάχθη ὅτε ἐνόησα τοὺς τοκέας αὐτῆς.
–Οὐ μέλλετε οἰκεῖν ἐν τῇ ἐμῇ οἰκίᾳ.
Τὸ μειδίαμα τοῦ Πρέστωνος ἠφανίσθη.
Ἡ δὲ τῆς Κένδρας φωνὴ ὀξυτέρα ἐγένετο.
–Ἡ γέννα χρὴ ἀλλήλας ἀντέχειν.
–Τοῦτο γελοῖον. Ὅτε ὤικουν ὀπίσω τοῦ πλυντηρίου, ἀμφότεροι ὑμεῖς ἐκαλεῖτε τοῦτο τὸ φρονεῖν τὰ καίρια.
Ὁ Πρέστων ἀπέθηκε τὰς κλεῖδας ἐπὶ τῆς μαρμαρίνης τραπέζης ὡσὰν ἡ κυριότης ἤδη μεταβεβηκυῖα εἴη.
Ἡ γὰρ μίσθωσις αὐτῶν ἐξέπνει, ὡς ἔφη. Τὸ ἐνοικεῖν μάταιον. Δεῖ με χάριν ἔχειν εἰ ἡ γέννα πλησίον οἰκεῖ.
–Οὔ.
Ἡ μία λέξις ἠχῆσαι ἐδόκει διὰ τοῦ οἴκου.
Ἡ Κένδρα συνέστειλε τὴν Λίλαν.
–Αἱρεῖς οὖν τὴν ἐγγόνην σου τρέφεσθαι ἐν στενῷ διαμερίσματι ἐνῷ τὸ ἥμισυ τῆς οἰκίας ταύτης κενὸν μένει;
–Αἱροῦμαι μᾶλλον αὐτὴν γιγνώσκειν ὅτι ἡ ἀλλοτρία οἰκία οὐκ ἔστι κτῆμα ὃ δεῖ αὐτὴν ἁρπάζειν.
Τὸ πρόσωπον τοῦ Πρέστωνος ἐπυρώθη.
–Οἴει ὅτι ἡ ὠνὴ πολυτελοῦς οἰκίας ἐξαίφνης δυνατὴν ποιεῖ σε;
–Οὔ, εἶπον. Ὁρῶ δὲ ὅτι ἐγὼ νῦν οἴκοι εἰμί.
Ἐπὶ χρόνον τινὰ ἡσυχία ἦν ἐν τῷ οἴκῳ. Εἶτα ὁ Πρέστων ἐνέβαλε τὴν χεῖρα ἐν τῷ χιτῶνι καὶ ἐξήνεγκε πεπλιγμένον χάρτην.
–Ὦ μῆτερ, ἔδει σε προσεκτικώτερον ἀναγνῶναι τὰ γράμματα.
Ὑπογραφὴ ἐφαίνετο ἐπὶ τοῦ τέλους.
Ἡ ἐμὴ ὑπογραφή.
Πλὴν ἐγὼ οὐδέποτε ὑπέγραψα.
Ὁ Πρέστων ἔφη ὅτι ἡ βίλλα ἠγοράσθη ἐκ κοινῶν χρημάτων τοῦ γάμου καὶ ὅτι ὁ Ριχάρδος δύναται ἀμφισβητεῖν τὴν πρᾶσιν.
Ἡ Κένδρα ἀπέστρεψε τὸ ὄμμα ἐνῷ οὗτος ἔλεγεν.
–Σὺ τοῦτο ἔπλασας, ἐψιθύρισα.
–Ὁ πατὴρ εἶχε ἀντίγραφα τῆς σῆς ὑπογραφῆς πανταχοῦ.
Ἐθεώρησα τὸ τοῦ υἱοῦ μου πρόσωπον.
Οὐχὶ ἵνα αἰτήσῃ βοήθειαν ἦλθεν.
Ἀλλ’ ὅτι ἐπίστευεν ὅτι ἐγὼ ἔτι ἤμην ἡ γυνὴ ἡ πάντ’ ἂν προειμένη ὑπὲρ τοῦ φεύγειν φιλονεικίαν.
Ἀνέῳξα τὸ συρτάριον ὑπὸ τῇ μαρμαρίνῃ τραπέζῃ καὶ ἐξήνεγκα παχὺν κυανοῦν φάκελλον.
Ἡ πεποίθησις τοῦ Πρέστωνος ἠφανίσθη.
–Τί τοῦτό ἐστιν;
–Τὸ αἴτιον δι’ ὃ ὁ πατὴρ οὐδέποτε δύναται αἰτεῖν ταύτην τὴν οἰκίαν, εἶπον. Καὶ τὸ αἴτιον δι’ ὃ δεῖ σε ἀπιέναι πρὶν ἀφικέσθαι τοὺς ἀστυνομικούς.
Ἡ θύρα ἐκρούσθη.
Ἡ ἀστυνόμος Μαρία Ἀλβάρες ἑστώει ἔξω μεθ’ ἑτέρου ἀστυνομικοῦ.
Ὄπισθεν αὐτῶν, ἀργυροῦν ὄχημα προσεδρεύθη παρὰ τὸ κράσπεδον.
Ὁ Ριχάρδος ἐξῆλθεν.
Πρὸς στιγμὴν μωρὰν ἐπίστευσα ὅτι ὁ ἐμὸς ἀνὴρ ἦλθεν βοηθήσων μοι.
Εἶτα ἐμειδίασεν.
–Εὐγενία, ἔφη, εἰσιών. Γενώμεθα φρόνιμοι.
Ὁ Πρέστων εὐθὺς ἀνέπαυσεν.
–Πάτερ.
Ὁ Ριχάρδος ἀπέβλεψε πρὸς τὸν κυανοῦν φάκελλον.
–Ἡ βίλλα ἠγοράσθη ἐκ χρημάτων κρυφθέντων κατὰ τὸ διαζύγιον, ἔφη. Δυνάμεθα ταῦτα διευθετεῖν ἰδίᾳ. Πρέστων καὶ Κένδρα χρῄζουσι οἰκίας, σὺ δὲ πλείονα χῶρον ἔχεις ἢ χρῄζεις.
Πάλιν τοῦτο.
Πλείονα ἢ χρῄζω.
Ὡσὰν πᾶν δωμάτιον ὃ ἐγὼ οὐ καθεύδω αὐτομάτως ἄλλῳ τινὶ προσῆκεν.
Ἀνέῳξα τὸν φάκελλον. Ἐντὸς ἦσαν τίτλοι κτημάτων, τραπεζικὰ ἀποσπάσματα, ἐμπιστεύματα, καὶ ἀρχεῖα πάσης μεταβιβάσεως τῶν τῆς προγόνου μου οἰκιῶν.
–Τὰ κτήματα προεκλήθησαν πρὸ τοῦ γάμου, εἶπον. Οὐδέποτε συνεμίχθησαν.
Τὸ μειδίαμα τοῦ Ριχάρδου ἀμετάβλητον ἔμενεν.
–Οἱ νομικοὶ δύνανται σφάλλειν.
–Ἀληθές. Ἀλλ’ οἱ δημοσιοὶ ἐξετασταὶ ἐπιμελέστεροί εἰσιν.
Τὸ μειδίαμα αὐτοῦ ἠφανίσθη.
Ἡ ἀστυνόμος Ἀλβάρες ἐγγύτερον ἦλθεν.
–Πρέστων Μέρσερ, δεῖ ἡμᾶς λαλεῖν σοι περὶ πλαστῶν ἐγγραφῶν, ἀποκρύψεως ταυτότητος, καὶ ἀποπειραθείσης κλοπῆς κτημάτων.
Ὁ Πρέστων ἔδειξεν ἐμέ.
–Τοῦτο οἰκογενειακή ἐστι διαφορά.
–Οὔ, εἶπον, δεικνὺς τὸ πλαστὸν ἔγγραφον. Τοῦτο μαρτυρία ἐστίν.
Ἡ τοῦ Ριχάρδου φωνὴ ὀξεῖα ἐγένετο.
–Πρέστων, μηδὲν εἴπῃς.
Ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἀπέβλεψεν αὐτόν.
–Σὺ εἶπας ὅτι τοῦτο ἔννομον ἦν.
Ἡ ἀτμόσφαιρα ἐν τῷ οἴκῳ ἠλλάγη.
Οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Ριχάρδου ἐσκληρύνθησαν.
–Εἶπον σιωπᾶν.
Ἡ Κένδρα ἀνεχώρησεν ὀπίσω.
Ἡ Λίλα ἤρξατο κλαίειν.
–Κένδρα, εἶπον ἠρέμα, ἄγε αὐτὴν εἰς τὴν αὐλήν.
–Οὔ, εἶπεν ὁ Ριχάρδος εὐθύς.
Πάντες ἐπεστράφησαν πρὸς αὐτόν.
Ἡ ἀπόκρισις ταχίστη ἐγένετο.
Ἡ ἀστυνόμος Ἀλβάρες ἐγγύτερον ἦλθεν.
–Κυρία Μέρσερ, ἀσφαλὴς εἶ;
Ἡ Κένδρα ἐνεβλέψατο τὸ ἔδαφος.
Ὁ Πρέστων ἐγέλασεν.
–Βεβαίως ἀσφαλής ἐστιν.
–Κένδρα, ἐπανέλαβον, εἶ;
Τὸ πρόσωπον αὐτῆς συνεστράφη.
–Λυποῦμαι, ἐψιθύρισε πρός με. πάνυ λυποῦμαι.
Ἐνέβαλε τὴν χεῖρα ἐν τῷ θυλακίῳ τῆς Λίλας καὶ ἐξήνεγκε μικρὸν μέλαν ὄργανον ἡχογράφησης.
Ὁ Πρέστων ὥρμησε πρὸς αὐτήν.
Ὁ ἀστυνομικὸς ἐκράτησε αὐτὸν καὶ ἔκαμψε τὴν χεῖρα ὀπίσω.
Ἡ Λίλα ἀνέκραξεν.
Ἐγὼ ἔλαβον αὐτὴν ἐκ τῆς Κένδρας ἐνῷ ἐκείνη ἀπεσύρετο τρέμουσα.
–Ἐγὼ ἠχογράφησα αὐτούς, ἔφη ἡ Κένδρα. Ἐπὶ ἓξ ἑβδομάδας.
Ὁ Ριχάρδος ἀκίνητος κατέστη.
Ἡ Κένδρα ἀπέβλεψε τὸν Πρέστωνα.
–Σὺ εἶπας ὅτι μόνον διαλέξεσθαι ἤλθομεν. Οὐδέποτε εἶπας ὅτι ἔπλασας τὴν ὑπογραφὴν αὐτῆς.
–Σὺ ἐτήρεις με;
–Ἠπείλησας λαβεῖν τὴν Λίλα εἰ μὴ συνήργουν.
–Θυγάτηρ μου ἐστίν.
–Διὰ τοῦτο ἐφοβούμην.
Ἡ ἀστυνόμος Ἀλβάρες ἐδέξατο τὸ ὄργανον.
Ἐνῷ ἡ Κένδρα ἔλεγεν, ἡ φωνὴ αὐτῆς ἰσχυροτέρα ἐγένετο.
Αὕτη ἠχογράφησε τὸν Ριχάρδον κελεύοντα τὸν Πρέστωνα μιμεῖσθαι τὴν ὑπογραφὴν μου, ἀναφέρειν τὴν βίλλα ὡς κρυπτὸν κοινὸν κτῆμα, καὶ πιέζειν με εἰς ἰδιωτικὴν συμφωνίαν.
Ἠχογράφησε δὲ καὶ τὸν Ριχάρδον ἀπειλοῦντα καταστρέψειν αὐτὴν ἐν τῷ οἰκογενειακῷ δικαστηρίῳ εἰ προειδοποιήσει με.
Ὁ Ριχάρδος ἐνεβλέψατο ἐμέ.
Τὸ πρῶτον, φόβος ἐφάνη ὀπίσω τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ.
Ἀλλ’ ἐγὼ οὐδέπω ἐτέλεσα.
Ἐδωκα τῇ ἀστυνόμῳ Ἀλβάρες ἕτερον φάκελλον.
–Τραπεζικὰ ἀποσπάσματα ἐξ λογαριασμοῦ ἀνεῳγμένου ἐν τῷ ἐμῷ ὀνόματι πρὸ τριῶν ἐτῶν, εἶπον. Λογαριασμοῦ ὃν οὐδέποτε ᾔδειν.
Ἡ εὐκοσμία τοῦ Ριχάρδου ἐρράγη.
Ὁ λογαριασμὸς οὗτος ἐδέξατο μεταβιβάσεις ἐκ πελατῶν τῆς συμβουλευτικῆς ἐπιχειρήσεως αὐτοῦ πρὶν τὰ χρήματα μεταφερθῶσιν εἰς τὴν τοῦ Πρέστωνος ἐταιρείαν.
Κατὰ τὸ διαζύγιον, φορολογικὴ ἀγγελία ἐξέφαινε τὴν πρώτην ὕποπτον πληρωμήν. Ὁ δὲ νομοδιδάσκαλος μου ἐμισθώσατο λογιστήν, ἀλλ’ οὐκ ἠδυνάμεθα γνῶναι τίς ἦρχε τοῦ λογαριασμοῦ μέχρις ὅτου ὁ Πρέστων ἐχρήσατο τῇ αὐτῇ πλαστῇ ὑπογραφῇ αἰτῶν πίστωσιν.
Ὁ Πρέστων ἔπαυσε ἀντιτείνων τῷ ἀστυνομικῷ.
–Ὁ πατὴρ εἶπεν ὅτι προσωρινὸν ἦν.
Ὁ Ριχάρδος ἔκλεισε τοὺς ὀφθαλμούς.
Ὁ Πρέστων ἐνεβλέψατο αὐτόν.
–Σὺ εἶπας ὅτι ἡ μῆτηρ ἔκρυψε χρήματα ἡμῶν. Σὺ εἶπας ὅτι ἀπελάβομεν ἃ τῇ οἰκογενείᾳ προσῆκεν.
–Εἶπον σιωπᾶν, ἀπέφθεγξας ὁ Ριχάρδος.
Ἡ ἀστυνόμος Ἀλβάρες ἔνευσε τῷ ἑτέρῳ ἀστυνομικῷ.
–Ριχάρδος Μέρσερ, ἐπιστράφητι καὶ ἔκθες τὰς χεῖρας ὀπίσω σου.
Ὡς αἱ πέδαι ἔκλεισαν περὶ τοὺς καρποὺς αὐτοῦ, ὁ θυμὸς τοῦ Πρέστωνος μετεβλήθη εἰς ἀγωνίαν.
–Μῆτερ, εἰπὲ αὐτοῖς ὅτι παρεξήγησίς ἐστιν.
Ἐθεώρησα τὸν παῖδα ὃν ποτὲ ἔφερον διὰ τῶν καταιγίδων.
Ἐτῶν πολλῶν, ἐσκέπασα αὐτὸν ἀπὸ τῶν ἀποτελεσμάτων ἐπειδὴ ἐπίστευον ὅτι ἡ ἀγάπη ἐστὶ τὸ μαλακύνειν πᾶν πτῶμα.
Ἀλλ’ ἡ ἄνευ εὐθύνης ἀγάπη μετεποίησεν αὐτὸν εἰς ἄνδρα πεποιθότα ὅτι ἠδύνατο λαβεῖν τὴν ἐμὴν οἰκίαν, τὰ χρήματα, καὶ τὴν τιμήν.
–Φιλῶ σε, εἶπον. Ἀλλ’ οὐ σώσω σε ἀφ’ ὧν εἵλου.
Ἀπήγαγον αὐτόν.
Ὅτε ἡ θύρα ἐκλείσθη, ἡ βίλλα ἐγένετο δεινῶς ἡσύχιος.
Ἡ Κένδρα ἔμενεν ἐν τῷ ἐμῷ οἴκῳ κλαίουσα.
–Οἶδα ὅτι μισεῖς με.
–Οὐ μισῶ σε. Ἀλλ’ οὔπω πεποίθα σοι.
–Τοῦτο δίκαιον.
Ἐν τῇ αὐλῇ, εἶπέ μοι πάντα τὰ ἄλλα.
Ὁ Ριχάρδος ἦρχε τοῦ Πρέστωνος ἐτῶν πολλῶν, τρέφων τὴν ὀργὴν αὐτοῦ καὶ χρρώμενος τοῖς ἐμπορικοῖς λογαριασμοῖς αὐτοῦ. Ὅτε αἱ χρεῖαι ηὔξοντο, ὁ Ριχάρδος ὑπέδειξε τὸ πιέζειν με εἰς τὸ «μερίζεσθαι» τὴν βίλλαν.
Ἡ Κένδρα ἀντέτεινεν.
Ὁ Πρέστων ἠπείλησεν διαζύγιον καὶ πλήρη κηδεμονίαν τῆς Λίλας.
–Διὰ τοῦτο προσηνέχθην τῇ ἀστυνόμῳ Ἀλβάρες, ἐξήγησεν. Ἔπαιξον τὸν ῥόλον ἐπειδὴ ἐφοβούμην.
Ἐβλέψα πρὸς τὴν πύλην.
–Αἱ εἰκόνες τῶν ἐγκαινίων;
–Ἤτησα τὸν γείτονα ἀναθεῖναι αὐτάς. Ἀνεψιὰ γάρ μού ἐστιν. ᾔδειν ὅτι ὁ Πρέστων ἥξοι ἅμα εἶδεν τοῦτον τὸν χῶρον.
–Ἐχρήσω τῇ ἐμῇ οἰκίᾳ ὡς δελέατι.
–Ναί.
–Ἠδυνήθης προειδοποιῆσαι με.
–Ὁ Ριχάρδος ἐθεώρει τὰ τηλέφωνα ἡμῶν. Ἡ ἀστυνόμος ἐνόμισεν ὅτι ἡ σὴ ἀπόκρισις ἀληθὴς ἔδει εἶναι.
Ὀργὴ ἀνέβη ἐν ἐμοί.
Εἶτα ἡ Λίλα ἔτεινε τὴν χεῖρα πρὸς τὸν περιδέραιον ὃ ἡ πρόγονος ἔδωκέ μοι. Ἐμνήσθην ἑνὸς τῶν τῆς προγόνου μου προειδοποιήσεων.
Ἡ μὲν κλειστὴ θύρα τοὺς ἀλλοτρίους ἀποκλείει, ἡ δὲ εὐψυχία τοὺς συγγενεῖς οἳ οἴονται τὴν ἀγάπην κλεῖν διδόναι.
–Χρῄζω χρόνου, εἶπον τῇ Κένδρᾳ.
–Συνίημι.
Ἡ πορεία τῆς ἀκριβείας προέβη ταχέως.
Τὸ ὄργανον τῆς ἠχογραφήσεως ἐξέφαινε πλείονα ἢ ἀπειλὰς περὶ τῆς βίλλας.
Ὁ Ριχάρδος ἐχρήσατο ψευδέσιν λογαριασμοῖς ἐν τῷ ἐμῷ ὀνόματι πρὸς ἀπόκρυψιν χρημάτων πελατῶν καὶ μεταβίβασιν φορολογικῶν ὑπευθυνotήτων.
Ὁ Πρέστων ὑπέγραψε χάρτια καὶ ἐψεύσατο δανεισταῖς.
Ἔφη ὅτι ὁ πατὴρ ἐμηχανεύσατο αὐτόν, ἀλλ’ αἱ ἰδίαι αὐτοῦ ἐπιστολαὶ ἐδείκνυον ὅτι τοσοῦτον ἠπίστατο ὥστε γιγνώσκειν ὅτι τὰ ἔργα αὐτοῦ κακὰ ἦσαν.
Ὁ Ριχάρδος ἔλαβε ἕδεκα ἔτη ἐν τῷ δημοσίῳ δεσμωτηρίῳ.
Ὁ Πρέστων ἐδέξατο συνθήκην ὀκατώδεκα μηνῶν φυλακῆς, ἀποδόσεως, καὶ δοκιμασίας.
Ἡ Κένδρα ἐποιήσατο διαζύγιον.
Εἴασα αὐτὴν καὶ τὴν Λίλα οἰκεῖν ἐν τῷ ξενῶνι—οὐχὶ ὅτι ᾔτησαν, ἀλλ’ ὅτι ἠρώτησαν.
Ἡ Κένδρα εὗρεν ἔργον ἐν παιδιατρικῷ ἰατρείῳ, ἀπέδωκε τὸ ἐνοίκιον καθ’ ἑκάστην μήνα, καὶ οὐδέποτε εἰσῆλθεν τὴν κυρίαν οἰκίαν ἄνευ κρούσεως.
Ὁ Πρέστων ἔγραψέ μοι ἐκ τῆς φυλακῆς.
Τὸ πρῶτον, αἱ ἐπιστολαὶ εἶχον προφάσεις.
Εἶτα ὀργήν.
Εἶτα οὐδέν.
Τέλος, μία ἀφίκετο μετὰ τεσσάρων μόνον στίχων.
Ἐνόμιζον ὅτι τὸ εἶναι υἱός σου ἐσήμαινεν ὅτι οὐδέποτε ἂν ἀπώλεσα σε.
Συνέβαλλον τὴν ἀγάπην σου μετ’ ἀδείας.
Λυποῦμαι.
Οὐ προσδοκῶ συγγνώμην.
Ἔπτυξα τὴν ἐπιστολὴν καὶ ἔθηκα αὐτὴν ἐν τῷ κυανῷ φακέλλῳ.
Οὐχὶ ὅτι πάντα ἰάθη.
Ἀλλ’ ὅτι, ἅπαξ, ἀληθῆ εἶπεν ἄνευ τοῦ αἰτεῖν με σῴζειν αὐτόν.
Ὀκατώδεκα μῆνας μετὰ ταῦτα, ὁ Πρέστων ἀπελύθη.
Ἔστη πρὸς τὴν πύλην καὶ ἐκάλεσέ με τηλεφωνικῶς ἀντὶ τοῦ ἐλασῆναι ἐπὶ τοῦ κτήματος.
–Μῆτερ, εἶπεν, ἡ φωνὴ ἀβέβαιος ἦν. Ἔξεστί μοι εἰσελθεῖν;
Ἀνέῳξα τὴν πύλην.
Ἐφάνη πρεσβύτερος.
Ἔφερεν οὐδὲν ἀποσκευῶν, οὐδὲ κλεῖδας, οὐδὲ νομικὰ ἔγραφα. Ἡ Κένδρα ἑστώει ἐν τῇ αὐλῇ μετὰ τῆς Λίλας, ἥτις ἦν σχεδὸν τριῶν ἐτῶν.
Ὁ Πρέστων ἔστη ὅτε εἶδεν αὐτάς.
Ἡ Λίλα ἔκρυψεν ἑαυτὴν ὀπίσω τῆς μητρός.
Ἐγόνυξεν πόδας τινὰς μακράν.
–Χαῖρε, γλυκεῖα.
Οὐκ ἤγγισεν ἐγγύτερον.
Ἀλγος διῆλθε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, ἀλλ’ ἔνευσεν.
–Συνίημι.
Ὑπὸ τὴν πέργολαν, ὁ Πρέστων ἀπελογήθη πρῶτον τῇ Κένδρᾳ εἶτα ἐμοί.
Ἡ ἀπολογία οὐκ ἦν κομψή.
Οὐδὲ τελεία.
Ἀλλ’ ἀληθὴς ἦν.
Ὅτε ἐτέλεσεν, ἔδωκα αὐτῷ σφραγισμένον φάκελλον.
Ἐντὸς ἦν ἀντίγραφον τοῦ ἐμπιστεύματος ὃ τὴν βίλλαν κατεῖχεν.
Ἀνέγνω τὴν πρώτην σελίδα.
–Οὐ συνίημι.
–Ἡ βίλλα οὐδέποτε ἠγοράσθη ἐν τῷ ἐμῷ ὀνόματι, εἶπον.
Ἡ Κένδρα ἐνεβλέψατο ἐμέ. Οὐδενὶ εἶπον τοῦτο τὸ λεπτομέρημα.
–Τὰ τῆς προγόνου μου κτήματα ἐν ἰδιωτικῷ οἰκογενειακῷ ἐμπιστεύματι ἐτηρεῖτο. Ὅτε ἀπέδομην αὐτά, τὰ χρήματα ἔμειναν ἐν τῷ ἐμπιστεύματι. Τὸ δὲ ἐμπίστευμα ἠγόρασε τὴν βίλλαν.
Ὁ Πρέστων κατέπιεν.
–Τίς οὖν κατέχει αὐτήν;
Ἐβλέψα πρὸς τὴν Λίλα, ἥτις συνέλεγε ροδίνας πετάλους παρὰ τὴν κρήνην.
–Αὕτη.
Ἡ Κένδρα ἀνέπνευσεν ὀξέως.
–Τὸ ἐμπίστευμα ὀνομάζει τὴν Λίλα δικαιούχον. Ἔχω τὸ δικαίωμα οἰκεῖν ἐνταῦθα διὰ τὸν λοιπὸν βίον μου. Μετὰ δὲ τὸν θάνατόν μου, τὸ κτῆμα αὐτῆς ἐστιν.
–Διατί; ἠρώτησεν ὁ Πρέστων.
–Ὅτι ἡ πρόγονος ἐφύλαξέ με πρὶν συνιέναι ὅτι ἐχρῄζον φυλακῆς. Αἱροῦμαι ποιεῖν τὸ αὐτὸ τῇ Λίλᾳ. Ἐπεστράφη πρὸς τὴν ἐσχάτην σελίδα.
–Ἔστι καὶ ῥῆτρα ἀπωλείας. Πᾶς τοκεὺς ὃς ἐπιχειρεῖ ἁρπάζειν ἢ πλαστῶς αἰτεῖν τὸ τοῦ ἐμπιστεύματος κτῆμα ἀποβάλλει διὰ παντὸς τὴν ἐξουσίαν τῆς κληρονομίας τοῦ τέκνου.
Ὁ Πρέστων ἀκίνητος κατέστη.
–Ὅτε οὖν ὑπέγραψα τὴν σὴν ὑπογραφήν…
–Ἀπώλεσας πᾶσαν ἐξουσίαν ἐπὶ τῆς τῆς Λίλας μερίδος.
Προσεδόκησα ὀργήν.
Ἀντὶ τούτου, ἔνευσεν.
–Καλῶς.
Ἐμαρμαρυγία.
Ἐθεώρησε τὴν θυγατέρα.
–Πρὶν ἀποδεῖξαι ὅτι διενήνεγμαι τοῦ πατρός, οὐ δεῖ με κατέχειν τι ὃ τῇδε προσήκει.
Ἡ Λίλα ἠρέμα προσεχώρησεν φέρουσα τεθραυσμένην βουκαμβελλίας πέταλον.
Ὁ Πρέστων ἐξέτεινε τὴν ἀνεῳγμένην χεῖρα ἄνευ τοῦ κινηθῆναι πρὸς αὐτήν.
Μετὰ μακρὰν σιωπὴν ἔθηκε τὸ πέταλον ἐν τῇ παλάμῃ αὐτοῦ.
Ἤρξατο κλαίειν.
Ἑβδομάδας τινὰς μετὰ ταῦτα, ἡ ἀστυνόμος Ἀλβάρες ἐκάλεσε τηλεφωνικῶς μεθ’ ὑστάτης ἀνακαλύψεως.
Ἐν τῷ τοῦ Ριχάρδου ἰδιωτικῷ ταμιείῳ, οἱ ἐξετασταὶ εὗρον ἕτερον ἔγγραφον γραφὲν ὑπὸ τῆς προγόνου μου καὶ κρυφθὲν ἐπὶ τριάκοντα καὶ δύο ἔτη.
Ἔλεγεν ὅτι εἰ τὸ ἐμπίστευμα ποτὲ ἐχρήθη πρὸς προστασίαν μου ἀπὸ οἰκονομικῆς βίας, τὰ λοιπὰ κτήματα διαβήσονται τοῖς ἐμῶν ἀπογόνοις—καὶ τῷ πρώτῳ ὃς ἐξέφαινε τὴν βίαν.
Τοῦτο τὸ πρόσωπον ἦν ἡ Κένδρα.
Τὸ ἐμπίστευμα εἶχε πλείονα ἢ ὀκτὼ ἑκατομμύρια δολλάρια.
Ἡ Κένδρα ἐνεβλέψατο ἐμέ, ὅτε εἶπον.
–Οὐ βούλομαι αὐτά.
–Τοῦτο, εἶπον, μειδιῶσα διὰ τῶν δακρύων, ἴσως ἐστὶ τὸ αἴτιον δι’ ὃ ἐκεῖνη ἂν ἠθέλησέ σε ἔχειν αὐτά.
Ἡ Κένδρα ἐχρήσατο μέρει τῆς κληρονομίας πρὸς ἵδρυσιν νομικοῦ ταμείου ταῖς γυναιξὶ ταῖς ἐκφευγούσαις οἰκονομικὴν βίαν.
Ὁ Πρέστων εὗρεν ἔργον, ἀπέδωκε τὰ τῆς ἀποδόσεως μόνος, καὶ οὐδέποτε ᾤκησεν τὴν βίλλαν.
Ἐπεσκέπτετο μόνον ὅτε ἐκαλεῖτο.
Πάντοτε ἔκρουεν.
Ὅτε ἡ Λίλα ἔτρεχεν ὑπὸ τὸν χλωρὸν κυανοῦν τοῖχον καὶ τὰς λαμπρὰς βουκαμβελλίας, ἐμνήσθην τοῦ διαμερίσματος τοῦ ὀπίσω τοῦ πλυντηρίου—τοῦ τόπου ὃν ὁ Πρέστων ἐνόμιζεν ἀποδεικνύναι ὅτι ἐγὼ ἤμην ἀποτυχοῦσα.
Ἐψεύδετο.
Ἐκεῖνο τὸ διαμέρισμα οὐκ ἦν τὸ τέλος τῆς ζωῆς μου.
Ἦν ἡ στενὴ θύρα δι’ ἧς ἔδει με διελθεῖν πρὶν ἀφικέσθαι ἐπὶ οἰκείαν οἰκίαν.
Ἡ δὲ βίλλα οὐκ ἐποίησέ με δυνατήν.
Ἡ στιγμὴ καθ’ ἣν εἶπον οὔ, ἐποίησεν. Καὶ τὸ μέγιστον θαῦμα οὐκ ἦν ὅτι ὁ υἱὸς ἀπώλεσε τὴν οἰκίαν ἣν ἐπειράθη ἁρπάζειν.
Ἀλλ’ ὅτι τῷ ἀπολέσαι τὴν ἀξίωσιν ταύτης, εὗρε τέλος τὴν εὐκαιρίαν γενέσθαι ἄξιος τοῦ ὑποδέχεσθαι διὰ τῆς θύρας αὐτῆς.