Ο χαμός του παιδιού σημάδεψε βαθιά τη Βαρβάρα και τον Ντμίτρι. Για μήνες, το σπίτι τους ήταν σιωπηλό, σαν να κρατούσε κι αυτό πένθος μαζί τους. Παρ’ όλα αυτά, το ζευγάρι δεν έχασε την πίστη του. Ο ένας στήριξε τον άλλον και, μέσα στον πόνο, βρήκαν τη δύναμη να συνεχίσουν.
Με τον καιρό αποφάσισαν να προσπαθήσουν ξανά. Οι μέρες τους γέμισαν με προσευχές, ελπίδες και μικρές καθημερινές χαρές που προσπαθούσαν να ξαναχτίσουν. Δεν περίμεναν όμως ότι η ζωή θα τους αντάμειβε με κάτι πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι είχαν ονειρευτεί.
Μερικούς μήνες αργότερα, ένα απλό ραντεβού στον γιατρό μετατράπηκε σε μια στιγμή που δεν θα ξεχνούσαν ποτέ. Ο γιατρός, με ένα συγκρατημένο χαμόγελο, τους ανακοίνωσε ότι η Βαρβάρα ήταν έγκυος — και όχι σε ένα, αλλά σε πολλά μωρά.
Η Βαρβάρα ένιωσε τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα. Ο Ντμίτρι έμεινε σιωπηλός για μερικά δευτερόλεπτα, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει όσα άκουγε. Δεν ήταν πια μόνο ελπίδα· ήταν ένα σημάδι ότι, μετά την απώλεια και τον πόνο, μια νέα αρχή ερχόταν στη ζωή τους.
Το ζευγάρι βγήκε από το ιατρείο κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου πιο σφιχτά από ποτέ. Δεν ήξεραν τι τους περίμενε, αλλά ήξεραν ότι αυτή τη φορά δεν ήταν μόνοι.