— Είσαι υποχρεωμένη να βοηθάς τη μητέρα σου!
Έχει μικρή σύνταξη! — φώναξε εξαγριωμένος ο Αρτιόμ στη μέση του οικογενειακού τραπεζιού, χτυπώντας το χέρι του τόσο δυνατά στο τραπέζι που τα πιάτα κουδούνισαν.
Η Ελένα άφησε αργά το πιρούνι και κοίταξε πρώτα τη μητέρα της, μετά τον αδερφό της. Η Ταμάρα Παβλόβνα έτριβε νευρικά μια χαρτοπετσέτα, αποφεύγοντας το βλέμμα της.
Η σύζυγος του Αρτιόμ πάγωσε με το ποτήρι στο χέρι.
— Αλήθεια; — είπε ήρεμα η Ελένα, ακουμπώντας πίσω στην καρέκλα της.
— Τότε ας υπολογίσουμε πόσα χρήματα έχει επενδύσει η μαμά σε σένα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.
Έχει ενδιαφέρον το ποσό που θα βγει. Στο τραπέζι απλώθηκε αμέσως σιωπή. Ο Αρτιόμ κοκκίνισε, ενώ η μητέρα χαμήλωσε ακόμη περισσότερο το βλέμμα της, καρφώνοντάς το στο πιάτο.
Κανείς δεν ήξερε ακόμη ότι αυτό το απλό κυριακάτικο δείπνο θα κατέληγε σε έναν μεγάλο οικογενειακό καβγά που θα άλλαζε για πάντα τις σχέσεις τους.
Η Ελένα δεν είχε γίνει πάντα τόσο σκληρή.
Πριν από πέντε χρόνια θα είχε σωπάσει, καταπνίγοντας την προσβολή όπως έκανε σε όλη της τη ζωή.
Ήταν σαράντα ετών και εργαζόταν ως επικεφαλής λογίστρια σε μεγάλη κατασκευαστική εταιρεία.
Ζούσε μόνη στο δικό της δυάρι, αγορασμένο με δάνειο που αποπλήρωνε χωρίς καμία βοήθεια.
Ήρεμη και υπεύθυνη, είχε συνηθίσει να βασίζεται μόνο στον εαυτό της. Ο μικρότερος αδερφός της, ο Αρτιόμ, ήταν πάντα διαφορετικός.
Ο αγαπημένος της οικογένειας.
Η μητέρα τους, η Ταμάρα Παβλόβνα, από παιδί τον θεωρούσε ξεχωριστό, ταλαντούχο και άξιο για το καλύτερο.
— Ο Αρτιόμ μας είναι ικανός — έλεγε.
— Θα γίνει σπουδαίος άνθρωπος!
Μετά το σχολείο, οι γονείς πλήρωσαν τις σπουδές του σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο.
Η Ελένα τότε σπούδαζε παιδαγωγικά με κρατική υποτροφία και έκανε ιδιαίτερα μαθήματα.
— Εσένα σε πληρώνει το κράτος — έλεγε η μητέρα.
— Ενώ στον Τιόμα πρέπει να βοηθήσουμε.
Για τα 20ά του γενέθλια του αγόρασαν αυτοκίνητο — μεταχειρισμένο αλλά ακριβό.
Στην Ελένα έδωσαν ένα σερβίτσιο. Όταν ο Αρτιόμ άνοιξε πλυντήριο αυτοκινήτων, οι γονείς έβαλαν σχεδόν όλες τις οικονομίες του πατέρα.
Η επιχείρηση έκλεισε μετά από ενάμιση χρόνο.
— Έχει απλώς προσωρινές δυσκολίες — έλεγε η Ταμάρα Παβλόβνα.
Μετά του άνοιξαν κατάστημα ανταλλακτικών. Έκλεισε σε οκτώ μήνες.
Έπειτα ηλεκτρονικό κατάστημα. Έκλεισε κι αυτό σε λιγότερο από χρόνο.
Στην Ελένα έλεγαν πάντα:
— Εσύ είσαι δυνατή, θα τα καταφέρεις μόνη σου.
Εσύ είσαι η δυνατή της οικογένειας.
Όταν εκείνη μάζευε χρήματα για το δάνειο, δεν είχε βοήθεια. Όταν έκανε ανακαίνιση, πήρε άλλο δάνειο.
Όταν ο πατέρας της αρρώστησε, η Ελένα πλήρωνε γιατρούς και φάρμακα.
Ο πατέρας πέθανε πριν από τέσσερα χρόνια.
Μετά τον θάνατό του, η μητέρα έμεινε μόνη και άρχισε να παραπονιέται για τα χρήματα. Στην αρχή η Ελένα βοηθούσε χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μετά έγιναν οι απαιτήσεις όλο και περισσότερες.
Και τα λεφτά που έδινε δεν επέστρεφαν ποτέ.
Την ίδια στιγμή ο Αρτιόμ ζούσε ολοένα και καλύτερα.
Και τότε η Ελένα άρχισε να βλέπει την αλήθεια.
Λίγο πριν τα 70ά γενέθλια της μητέρας, βρήκε έγγραφα και άρχισε να υπολογίζει.
Το αποτέλεσμα την πάγωσε: πάνω από πέντε εκατομμύρια ρούβλια είχαν δοθεί στον γιο. Στο οικογενειακό τραπέζι των γενεθλίων, όταν όλοι χειροκροτούσαν και επαινούσαν τον Αρτιόμ, εκείνος είπε δυνατά:
— Η αδερφή μου είναι υποχρεωμένη να βοηθάει τη μητέρα!
Τότε η Ελένα σηκώθηκε ήρεμα και άπλωσε τα έγγραφα στο τραπέζι.
— Ας μιλήσουμε με στοιχεία.
Και ανέφερε όλα τα ποσά.
Η σιωπή ήταν βαριά.
Ο Αρτιόμ προσπάθησε να δικαιολογηθεί. Αλλά όλοι πλέον άρχισαν να τον κοιτούν διαφορετικά.
Μερικές μέρες μετά, η μητέρα ζήτησε ξανά χρήματα.
Η Ελένα είπε για πρώτη φορά:
— Όχι.
Και πρόσθεσε ότι από εδώ και πέρα θα βοηθά και ο Αρτιόμ. Μετά από έντονες συζητήσεις, ο αδερφός άρχισε τελικά να συνεισφέρει.
Η οικογένεια δεν ήταν ποτέ ξανά η ίδια.
Αλλά η Ελένα, για πρώτη φορά στη ζωή της, ένιωσε ελεύθερη.
Και αυτό ήταν αρκετό.