Ο αρραβωνιαστικός μου πήρε την αδελφή του μαζί στις κοινές μας διακοπές, χωρίς καν να μπει στον κόπο να με ρωτήσει. Το χειρότερο, όμως, δεν ήταν ότι αποφάσισε μόνος του να τη φέρει μαζί μας.
Ήταν ότι πλήρωσε το δωμάτιό της με τη δική μου κάρτα.
Και το επόμενο πρωί κατάλαβε πολύ καλά πόσο ακριβά θα του κόστιζε αυτή η απόφαση. Εδώ και μήνες σχεδιάζαμε αυτό το ταξίδι.
Θα περνούσαμε μία ολόκληρη εβδομάδα δίπλα στη θάλασσα, μακριά από τη δουλειά, τις υποχρεώσεις και το άγχος της καθημερινότητας. Ήταν η πρώτη μας μεγάλη απόδραση ως αρραβωνιασμένοι και ανυπομονούσα να περάσουμε επιτέλους λίγο χρόνο μόνο οι δυο μας.
Εγώ είχα αναλάβει όλη την οργάνωση. Είχα κλείσει το ξενοδοχείο, τις πτήσεις και τη μεταφορά από το αεροδρόμιο αρκετές εβδομάδες νωρίτερα. Οι περισσότερες κρατήσεις είχαν πληρωθεί με τη δική μου κάρτα, επειδή εγώ είχα αναλάβει να τα κανονίσω όλα.
Ήξερα ότι ο αρραβωνιαστικός μου ήταν πολύ δεμένος με την αδελφή του, την Καρολίνα.
Δεν είχα φανταστεί όμως ούτε για μια στιγμή ότι θα αποφάσιζε να την πάρει μαζί μας στις διακοπές.
Χωρίς να με ρωτήσει.
Όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο, πλησιάσαμε στη ρεσεψιόν. Η υπάλληλος μάς χαμογέλασε και άρχισε να ελέγχει την κράτησή μας.
— Βλέπω ότι υπάρχουν δύο δωμάτια στην κράτηση — είπε.
Γύρισα αμέσως και κοίταξα τον αρραβωνιαστικό μου.
— Δύο;
Χαμογέλασε αμήχανα.
— Ναι… Ήθελα να σου κάνω μια έκπληξη.
Πριν προλάβω να απαντήσω, μια κοπέλα εμφανίστηκε πίσω του, τραβώντας τη βαλίτσα της.
Ήταν η Καρολίνα.
— Γεια σας! — είπε χαρούμενα. — Ελπίζω να μην έχετε πρόβλημα που ήρθα μαζί σας.
Έμεινα να την κοιτάζω αποσβολωμένη.
— Καρολίνα; Τι κάνεις εδώ;
— Ήρθα μαζί σας διακοπές!
Γύρισα αργά προς τον αρραβωνιαστικό μου.
— Εσύ την κάλεσες;
— Φυσικά. Έλα τώρα… Μόνο μία εβδομάδα είναι.
— Μα αυτές ήταν οι δικές μας διακοπές.
Σήκωσε αδιάφορα τους ώμους.
— Μην υπερβάλλεις. Θα περάσουμε καλύτερα όλοι μαζί.
Η Καρολίνα άρχισε να δείχνει αμήχανη.
Δεν ήθελα να κάνω σκηνή μπροστά στη ρεσεψιόν.
— Εντάξει — ψιθύρισα.
Πήρα την κάρτα μου για να ολοκληρώσω τη διαδικασία του check-in.
Λίγα λεπτά αργότερα, η υπάλληλος μου έδωσε ένα έγγραφο για υπογραφή.
Έριξα μια ματιά στο ποσό.
Και πάγωσα.
— Τι είναι αυτό;
— Η χρέωση για το επιπλέον δωμάτιο — απάντησε η υπάλληλος. Σήκωσα αμέσως το βλέμμα μου προς τον αρραβωνιαστικό μου.
— Εσύ πλήρωσες το δωμάτιό της;
— Ναι.
— Με τι;
Δεν απάντησε.
Η υπάλληλος κοίταξε την οθόνη της.
— Η πληρωμή έγινε με την ίδια κάρτα που χρησιμοποιήθηκε για την αρχική κράτηση.
Τον κοίταξα με δυσπιστία.
— Με τη δική μου κάρτα;
— Μου είχες πει να τα κανονίσω όλα — είπε αδιάφορα.
— Σου είπα να ασχοληθείς με την κράτηση. Δεν σου είπα να χρησιμοποιήσεις τα χρήματά μου για να πληρώσεις δωμάτιο για την αδελφή σου!
Η Καρολίνα παρενέβη αμέσως.
— Δεν ήξερα ότι ήταν η δική σου κάρτα.
— Το ξέρω — της απάντησα ήρεμα. — Δεν φταις εσύ. Ο αρραβωνιαστικός μου αναστέναξε εκνευρισμένος.
— Σοβαρά τώρα; Θα κάνεις ολόκληρο θέμα για ένα δωμάτιο;
Δεν του απάντησα.
Πήρα το κλειδί και ανέβηκα στο δωμάτιό μας.
Μόλις έκλεισα την πόρτα, άνοιξα την εφαρμογή της τράπεζάς μου.
Το ποσό ήταν πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο περίμενα.
Όμως εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως δεν ήταν πλέον θέμα χρημάτων.
Ήταν θέμα σεβασμού.
Είχε πάρει μια σημαντική απόφαση που αφορούσε τις κοινές μας διακοπές χωρίς να με ρωτήσει και, στη συνέχεια, είχε χρησιμοποιήσει τη δική μου κάρτα χωρίς την άδειά μου.
Και το θεωρούσε απολύτως φυσιολογικό.
Το επόμενο πρωί ξύπνησα από μια ειδοποίηση στο κινητό μου.
Ήταν από την τράπεζα.
Μια καινούργια χρέωση.
Αυτή τη φορά για το εστιατόριο.
Κοίταξα τον αρραβωνιαστικό μου.
— Τι είναι αυτό;
— Το πρωινό μας.
— Για τρία άτομα;
— Ναι.
— Και πάλι πλήρωσες με τη δική μου κάρτα; Με κοίταξε σαν να μην καταλάβαινε γιατί ενοχλούμαι.
— Μα είμαστε μαζί.
Εκείνη τη στιγμή κάθισα στο κρεβάτι.
— Ακριβώς γι’ αυτό έχουμε πρόβλημα.
Του ζήτησα το κινητό του.
— Γιατί;
— Θέλω να δω όλα τα έξοδα από χθες.
Δίστασε.
Δεν μου το έδωσε.
Και αυτό ήταν αρκετό.
Σηκώθηκα, άρχισα να μαζεύω τα πράγματά μου και μέσα σε λίγα λεπτά είχα βάλει τα ρούχα μου στη βαλίτσα.
Κατέβηκα στη ρεσεψιόν.
Εκείνος έτρεξε πίσω μου.
— Τι κάνεις;
— Επιστρέφω σπίτι.
— Μιλάς σοβαρά;
— Απόλυτα.
Λίγο αργότερα εμφανίστηκε και η Καρολίνα.
— Τι συμβαίνει;
Την κοίταξα.
— Τίποτα για το οποίο πρέπει να κατηγορείς τον εαυτό σου.
Ύστερα στράφηκα προς τον αρραβωνιαστικό μου.
— Χθες πήρες την αδελφή σου στις διακοπές μας χωρίς να με ρωτήσεις. Πλήρωσες το δωμάτιό της με τη δική μου κάρτα. Σήμερα έκανες ακριβώς το ίδιο με το πρωινό. Και όταν σου είπα ότι με ενοχλεί, μου είπες ότι υπερβάλλω.
Έμεινε σιωπηλός.
Για πρώτη φορά δεν είχε κάτι να απαντήσει.
— Έχεις δίκιο — είπε τελικά.
— Το ξέρω.
— Θα σου επιστρέψω όλα τα χρήματα.
— Δεν είναι μόνο τα χρήματα.
Με κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα.
— Το ξέρω.
Και αυτή ήταν η πρώτη φορά από τότε που είχαμε φτάσει στο ξενοδοχείο που φάνηκε πραγματικά να καταλαβαίνει τι είχε κάνει.
Η Καρολίνα πλησίασε.
— Συγγνώμη.
— Δεν χρειάζεται να ζητάς συγγνώμη. Δεν ήταν δική σου απόφαση.
Ύστερα εκείνη γύρισε προς τον αδελφό της.
— Έπρεπε να τη ρωτήσεις πρώτα. Ο αρραβωνιαστικός μου χαμήλωσε το βλέμμα.
Την επόμενη μέρα επιστρέψαμε σπίτι.
Για αρκετές ημέρες σχεδόν δεν μιλούσαμε.
Ώσπου ένα απόγευμα ήρθε σε μένα κρατώντας έναν φάκελο.
Μου τον έδωσε.
Μέσα υπήρχε αναλυτική κατάσταση όλων των εξόδων.
— Σου επέστρεψα όλα τα χρήματα. Μέχρι και το τελευταίο λεπτό.
Κοίταξα τα χαρτιά και μετά εκείνον.
— Ευχαριστώ.
Έμεινε για λίγο σιωπηλός.
— Θέλω να σου ζητήσω κάτι.
— Τι;
— Μια δεύτερη ευκαιρία.
Δεν απάντησα.
— Κατάλαβα κάτι — συνέχισε. — Δεν είμαστε ένας άνθρωπος. Είμαστε δύο άνθρωποι που πρόκειται να παντρευτούν και πρέπει να παίρνουν αποφάσεις μαζί. Ακόμα κι όταν πρόκειται για τη δική μου οικογένεια.
Πήρα μια βαθιά ανάσα.
— Αν πρόκειται πραγματικά να παντρευτούμε, πρέπει να το έχεις καταλάβει αυτό για τα καλά.
— Το κατάλαβα.
— Και υπάρχει κάτι ακόμα.
— Τι;
— Η κάρτα μου δεν είναι κοινό πορτοφόλι. Αν θέλεις να πληρώσεις κάτι με τα χρήματά μου, πρώτα με ρωτάς.
Έγνεψε αμέσως.
— Το υπόσχομαι.
Δεν ήξερα τότε αν θα τηρούσε πραγματικά την υπόσχεσή του.
Ένα πράγμα, όμως, ήταν πλέον ξεκάθαρο.
Αυτές υποτίθεται ότι θα ήταν οι πρώτες μας διακοπές ως αρραβωνιασμένοι. Αντί γι’ αυτό, έγιναν το πρώτο μεγάλο μάθημά μας για τα όρια, τα χρήματα και, πάνω απ’ όλα, τον σεβασμό.
Και ίσως γι’ αυτό την επόμενη μέρα μετάνιωσε τόσο πικρά για την απόφασή του.