— Αφού η δουλειά μου ενοχλεί τόσο πολύ την πεθερά μου, τότε γιατί μας ζητάει χρήματα κάθε εβδομάδα; — ρώτησε η νύφη και αποφάσισε πως είχε έρθει επιτέλους η ώρα να βάλει την πεθερά της μπροστά στην αλήθεια.
Στο δωμάτιο απλώθηκε απόλυτη σιωπή. Η Ελένη την κοίταζε με το στόμα ανοιχτό, σαν να μην πίστευε αυτό που μόλις είχε ακούσει.
— Τι ακριβώς θέλεις να πεις; — πέταξε απότομα.
Αυτή τη φορά, όμως, η Κλάρα δεν φοβήθηκε.
— Ακριβώς αυτό που είπα.
Εδώ και μήνες άκουγε συνεχώς υποτιμητικά σχόλια για τη δουλειά της.
Η Κλάρα εργαζόταν ως λογίστρια σε μια μεγάλη εταιρεία και αρκετές φορές επέστρεφε αργά στο σπίτι. Η Ελένη φρόντιζε να της το υπενθυμίζει σχεδόν καθημερινά.
— Μια γυναίκα πρέπει να βρίσκεται πρώτα απ’ όλα στο σπίτι.
— Εξαιτίας της καριέρας σου παραμελείς την οικογένεια.
— Ο γιος μου χρειάζεται μια σύζυγο που να ασχολείται μαζί του, όχι μια γυναίκα που περνάει όλη μέρα στο γραφείο.
Η Κλάρα προσπαθούσε να μην αντιδρά.
Υπήρχε, όμως, κάτι που την ενοχλούσε περισσότερο απ’ όλα.
Κάθε φορά που η Ελένη χρειαζόταν χρήματα, η δουλειά της Κλάρας ξαφνικά γινόταν πολύ χρήσιμη.
Κάθε Παρασκευή ερχόταν το ίδιο μήνυμα:
«Χρειάζομαι λίγη ακόμη βοήθεια.»
Και έτσι η Κλάρα και ο σύζυγός της, ο Πέτρος, της έστελναν χρήματα.
Μια φορά για τον λογαριασμό του ηλεκτρικού.
Την επόμενη για μια επισκευή στο αυτοκίνητο.
Κάποια άλλη φορά για φάρμακα.
Ποτέ δεν ζητούσαν πολλές εξηγήσεις.
Ήταν οικογένεια, άλλωστε. Μέχρι που ένα βράδυ η Ελένη πήγε στο σπίτι τους και αυτή τη φορά ξεπέρασε κάθε όριο.
— Πέτρο, πρέπει να εξηγήσεις στη γυναίκα σου ότι έτσι δεν λειτουργεί ένας γάμος — άρχισε.
Ο Πέτρος συνοφρυώθηκε.
— Τι συνέβη;
Η Ελένη έδειξε την Κλάρα.
— Η γυναίκα σου είναι συνέχεια στη δουλειά. Γυρίζει αργά, είναι κουρασμένη και δεν έχει χρόνο για την οικογένεια. Πιστεύω ότι πρέπει να περιορίσει τη δουλειά της.
Η Κλάρα άφησε αργά το κινητό της πάνω στο τραπέζι.
— Εντάξει.
Η Ελένη χαμογέλασε με ικανοποίηση.
— Επιτέλους, μιλάμε λογικά.
Η Κλάρα την κοίταξε ήρεμα.
— Έχω μόνο μία ερώτηση.
— Ποια;
— Αφού η δουλειά μου σας ενοχλεί τόσο πολύ, γιατί μας ζητάτε χρήματα κάθε εβδομάδα;
Το χαμόγελο εξαφανίστηκε αμέσως από το πρόσωπο της Ελένης.
Ο Πέτρος χαμήλωσε το βλέμμα.
Η Κλάρα συνέχισε:
— Την περασμένη Παρασκευή ζητήσατε χρήματα για τον λογαριασμό του ηλεκτρικού. Πριν από δύο εβδομάδες για το αυτοκίνητο. Και τον περασμένο μήνα μας ζητήσατε χρήματα για μια καινούργια ηλεκτρική συσκευή.
Η Ελένη άρχισε να νιώθει άβολα.
— Αυτό είναι διαφορετικό.
— Σε τι ακριβώς διαφέρει;
— Είμαι η πεθερά σου.
Η Κλάρα χαμογέλασε αχνά.
— Γι’ αυτό ακριβώς σας βοηθούσα. Επειδή είστε οικογένεια. Έπειτα πήρε το κινητό της και άνοιξε την εφαρμογή της τράπεζας.
— Τον τελευταίο χρόνο σας έχουμε στείλει περισσότερα από εκατό χιλιάδες κορώνες.
Ο Πέτρος κοίταξε την οθόνη έκπληκτος.
— Τόσα πολλά;
Η Κλάρα έγνεψε.
— Ναι. Και ξέρεις από πού προέρχονταν αυτά τα χρήματα;
Ο Πέτρος κατάλαβε αμέσως.
— Από τον μισθό σου…
— Ακριβώς.
Η Ελένη έμεινε σιωπηλή.
Η Κλάρα πήρε μια βαθιά ανάσα.
— Δεν χρειάζεται να αγαπάτε τη δουλειά μου. Ούτε να καταλαβαίνετε γιατί μου αρέσει. Αλλά δεν μπορείτε από τη μία να με μειώνετε επειδή εργάζομαι και από την άλλη να απλώνετε το χέρι για τα χρήματα που κερδίζω χάρη σε αυτή τη δουλειά.
Το πρόσωπο της Ελένης κοκκίνισε.
— Δηλαδή τώρα μου χρεώνεις κάθε ευρώ που σου έχω ζητήσει;
— Όχι. Απλώς σας θυμίζω ότι η δουλειά μου έχει αξία.
Αυτή τη φορά ο Πέτρος στάθηκε δίπλα στη γυναίκα του.
— Μαμά, η Κλάρα έχει δίκιο.
Η Ελένη τον κοίταξε σαν να την είχε προδώσει.
— Εσύ την υπερασπίζεσαι;
— Δεν είναι θέμα υπεράσπισης. Είναι θέμα δικαιοσύνης. Και οι δυο μας την αφήσαμε για πολύ καιρό να ανέχεται κάτι που δεν ήταν σωστό.
Για λίγα δευτερόλεπτα κανείς δεν μίλησε.
Η Κλάρα άφησε το κινητό της πάνω στο τραπέζι.
— Από σήμερα θα σας βοηθάμε μόνο όταν υπάρχει πραγματική ανάγκη και αφού το συζητήσουμε όλοι μαζί. Δεν πρόκειται να σας στέλνουμε χρήματα κάθε εβδομάδα.
Η Ελένη πήρε μια ανάσα, έτοιμη να διαμαρτυρηθεί.
Όμως αυτή τη φορά δεν είπε τίποτα.
Μερικές εβδομάδες αργότερα συνέβη κάτι που η Κλάρα δεν περίμενε.
Η Ελένη ήρθε ξανά στο σπίτι τους.
Αυτή τη φορά κάθισε δίπλα στην Κλάρα.
— Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη.
Η Κλάρα σήκωσε το βλέμμα της.
— Για ποιο πράγμα;
— Για τον τρόπο που μιλούσα για τη δουλειά σου.
Έμεινε για λίγο σιωπηλή.
— Πίστευα πως επειδή περνάς τόσο χρόνο στη δουλειά, αυτό σήμαινε ότι δεν νοιάζεσαι για την οικογένειά σου.
Η Κλάρα χαμογέλασε.
— Και τώρα;
Η Ελένη χαμήλωσε το βλέμμα.
— Τώρα καταλαβαίνω ότι χάρη σε αυτή τη δουλειά μπόρεσες να μας βοηθήσεις τόσες φορές.
Η Κλάρα δεν απάντησε.
Δεν χρειαζόταν.
Εκείνο το βράδυ κατάλαβε κάτι σημαντικό. Μερικές φορές δεν χρειάζεται να φωνάξεις για να βάλεις κάποιον στη θέση του.
Αρκεί να του δείξεις την αλήθεια.
Γιατί όταν κάποιος υποτιμά συνεχώς τη δουλειά σου, αλλά ταυτόχρονα θέλει να επωφελείται από τους καρπούς της προσπάθειάς σου, ίσως το πρόβλημα δεν βρίσκεται σε αυτό που κάνεις.
Ίσως το πρόβλημα είναι ότι οι άλλοι έχουν συνηθίσει υπερβολικά να θυσιάζεσαι για χάρη τους.