Περίμενε δάκρυα. Κατηγορίες. Ίσως ακόμη και μια απελπισμένη προσπάθεια να τον κρατήσει κοντά της.
Όμως τίποτα από όλα αυτά δεν συνέβη.
Η Πολίνα στεκόταν απλώς στην κουζίνα, κρατώντας την κούπα του καφέ της, και τον κοιτούσε σαν να της είχε μόλις ανακοινώσει ότι θα πήγαινε την επόμενη μέρα για ψώνια.
— Τι; — ρώτησε ο Βίκτορ μπερδεμένος.
— Με άκουσες πολύ καλά.
Εκείνος είχε ήδη πάρει το μπουφάν του από την καρέκλα.
Εδώ και εβδομάδες προετοίμαζε την αποχώρησή του. Της έλεγε ξανά και ξανά ότι δεν ένιωθε πια καλά μέσα στον γάμο τους. Ότι είχαν απομακρυνθεί. Και εκείνο το βράδυ είπε επιτέλους δυνατά αυτό που μέχρι τότε μόνο άφηνε να εννοηθεί.
— Έχω ερωτευτεί μια άλλη γυναίκα.
Η Πολίνα έγνεψε αργά.
— Το είχα καταλάβει.
Ο Βίκτορ ανοιγόκλεισε τα μάτια του.
— Δεν εκπλήσσεσαι;
— Όχι.
— Και δεν θα προσπαθήσεις να με σταματήσεις; Η Πολίνα άφησε την κούπα της στον πάγκο.
— Για ποιο λόγο να το κάνω;
Ο Βίκτορ δεν βρήκε απάντηση.
— Είμαστε παντρεμένοι δώδεκα χρόνια, Πολίνα.
— Το ξέρω.
— Νόμιζα πως τουλάχιστον θα προσπαθούσες να σώσεις τον γάμο μας.
Η Πολίνα τον κοίταξε για αρκετή ώρα.
— Βίκτορ, έναν γάμο δεν μπορεί να τον σώσει μόνο ο ένας.
Εκείνος σώπασε.
Τότε η Πολίνα πήρε ένα μικρό χαρτί από το ψυγείο και του το έδωσε.
Πάνω του υπήρχε μια λίστα:
«Η ντουλάπα τρίζει. Η βρύση στο μπάνιο στάζει. Η λάμπα στον διάδρομο τρεμοπαίζει.»
Ο Βίκτορ την κοίταξε αποσβολωμένος.
— Τι είναι αυτό;
— Πράγματα που υποσχόσουν εδώ και μήνες ότι θα επισκεύαζες.
— Πολίνα, σου λέω ότι σε αφήνω!
— Το ξέρω.
Η ψυχραιμία της άρχισε να τον εκνευρίζει.
— Και αυτό είναι το μόνο που έχεις να μου πεις;
Η Πολίνα πήρε μια βαθιά ανάσα.
— Όχι. Θα μπορούσα να σου πω ότι με πλήγωσες. Ότι σου έδωσα δώδεκα χρόνια από τη ζωή μου. Ότι θα ήθελα να ήσουν ειλικρινής μαζί μου πριν ερωτευτείς κάποια άλλη.
Σταμάτησε για λίγο.
— Αλλά δεν πρόκειται να σε παρακαλέσω να μείνεις. Ο Βίκτορ χαμήλωσε το βλέμμα.
Για πρώτη φορά έδειχνε πραγματικά αβέβαιος.
— Εκείνη με καταλαβαίνει περισσότερο από εσένα.
Η Πολίνα χαμογέλασε πικρά.
— Ίσως. Τότε πήγαινε μαζί της.
Ο Βίκτορ πήρε την τσάντα του.
Όμως, πριν φτάσει στην πόρτα, άκουσε τη φωνή της.
— Βίκτορ;
Γύρισε.
— Ναι;
— Τη ντουλάπα, μην την ξεχάσεις.
Την κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα.
Και, παρά την ένταση της στιγμής, ένα αμήχανο γέλιο ξέφυγε από τα χείλη του.
— Το λες σοβαρά;
— Απόλυτα.
Το επόμενο πρωί η Πολίνα ξύπνησε νωρίς.
Περίμενε να βρει το σπίτι άδειο. Όμως από το υπνοδωμάτιο ακούστηκε ένας χαμηλός θόρυβος.
Πήγε προς τα εκεί.
Ο Βίκτορ ήταν γονατισμένος μπροστά στην ντουλάπα, κρατώντας ένα κατσαβίδι.
— Είσαι ακόμα εδώ;
— Μόνο για τη ντουλάπα — μουρμούρισε.
Η Πολίνα στάθηκε στην πόρτα.
— Φυσικά.
Εκείνος συνέχισε να δουλεύει για λίγη ώρα σιωπηλός.
Ύστερα είπε:
— Ξέρεις τι σκεφτόμουν όλη νύχτα;
— Τι;
— Γιατί ήσουν τόσο ήρεμη όταν σου είπα ότι φεύγω.
Η Πολίνα δεν απάντησε.
— Και κατάλαβα κάτι. Εδώ και μήνες προσπαθώ να ξεφύγω. Άφησε το κατσαβίδι στην άκρη.
— Όχι από εσένα. Από τον ίδιο μου τον εαυτό.
Η Πολίνα τον κοίταξε.
— Βίκτορ…
— Δεν ξέρω αν μπορούμε να σώσουμε τον γάμο μας. Ξέρω όμως ότι δεν μπορώ απλώς να φύγω και να προσποιηθώ πως δώδεκα χρόνια δεν σήμαιναν τίποτα.
Η Πολίνα έμεινε σιωπηλή.
Ύστερα είπε ήρεμα:
— Τότε μην επισκευάσεις μόνο τη ντουλάπα. Αν πραγματικά θέλεις να μείνεις, πρέπει να αρχίσεις να επισκευάζεις και αυτό που χάλασε ανάμεσά μας.
Ο Βίκτορ έγνεψε.
— Θα το κάνω.
Η Πολίνα επέστρεψε στην κουζίνα.
Λίγα λεπτά αργότερα άκουσε από το υπνοδωμάτιο έναν γνώριμο ήχο.
Η ντουλάπα δεν έτριζε πια.
Για πρώτη φορά μετά από μήνες, το σπίτι ήταν ήσυχο. Και η Πολίνα κατάλαβε πως μερικές φορές οι μεγάλες αλλαγές δεν ξεκινούν με μεγάλες υποσχέσεις.
Μερικές φορές ξεκινούν με ένα κατσαβίδι, μια ειλικρινή συζήτηση και την απόφαση να σταματήσεις επιτέλους να τρέχεις μακριά από την αλήθεια.