— Συγγνώμη; Η γειτόνισσα, η κυρία Ειρήνη, σταύρωσε τα χέρια της και χαμογέλασε. — Είπα ότι δεν χρειαζόμαστε το σπίτι. Μας ενδιαφέρει μόνο το οικόπεδο. — Και ποιος σας είπε ότι θέλω να σας πουλήσω… — Το σπίτι σας δεν μας χρειάζεται. Θα σας πληρώσουμε μόνο για το οικόπεδο — δήλωσε η γειτόνισσα με απόλυτη φυσικότητα. Η Άννα την κοίταξε χωρίς να καταλάβει αμέσως τι είχε ακούσει.

Κρατούσα έναν λεπτό μαύρο φάκελο στο χέρι και φορούσα ένα απλό κοστούμι. Δεν έμοιαζα με τη γυναίκα που μόλις είχε κληρονομήσει το 51% της εταιρείας. — Δεν είμαι ασκούμενη. Η γυναίκα με κοίταξε για πρώτη… Την πρώτη μου μέρα ως διευθύνουσα σύμβουλος της εταιρείας, η γραμματέας του συζύγου μου με πέρασε για ασκούμενη. — Συγγνώμη, αλλά οι ασκούμενες δεν πρέπει να βρίσκονται σε αυτόν τον όροφο — μου είπε χωρίς καν να σηκώσει το βλέμμα της από τον υπολογιστή.

Μόλις είχα φέρει στον κόσμο την τρίτη μας κόρη. Ήμουν ακόμα εξαντλημένη, ξαπλωμένη στο κρεβάτι του νοσοκομείου, όταν ο άντρας μου μπήκε στο δωμάτιο κρατώντας έναν φάκελο. Δεν ήρθε να με αγκαλιάσει. Δεν ρώτησε πώς… Μόλις είχα φέρει στον κόσμο την τρίτη μας κόρη. Ήμουν ακόμα εξαντλημένη, ξαπλωμένη στο κρεβάτι του νοσοκομείου, όταν ο άντρας μου μπήκε στο δωμάτιο κρατώντας έναν φάκελο.

Για μερικά δευτερόλεπτα κανείς δεν είπε λέξη. Η πεθερά της, η Μάρτα, στεκόταν ακίνητη δίπλα στο τραπέζι, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος και μια έκφραση βαθιάς αγανάκτησης ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της. — Πώς τολμάς… — Από εδώ και πέρα, θα πληρώνετε μόνοι σας όλες τις απαιτήσεις και τις ιδιοτροπίες σας! — δήλωσε η Βέρα, μετά την τελευταία εξοργιστική πράξη της πεθεράς της. Τα λόγια της έπεσαν στην κουζίνα σαν χαστούκι. Για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε απόλυτη σιωπή. Η πεθερά της την κοιτούσε με δυσπιστία, σαν η Βέρα να είχε μόλις τολμήσει να ξεπεράσει ένα όριο που κανείς στην οικογένεια δεν είχε το θάρρος να αγγίξει. Όμως αυτή τη φορά η Βέρα δεν χαμήλωσε το βλέμμα. Δεν έκανε πίσω. Για πρώτη φορά, ήταν αποφασισμένη να βάλει τέλος σε όλα.

Για λίγα δευτερόλεπτα, ο Ντάνιελ την κοίταζε σαν να μην μπορούσε να καταλάβει τι ακριβώς είχε μόλις ακούσει. — Τι είπες; Η Έλενα έδειξε ήρεμα τον φάκελο που βρισκόταν πάνω στο τραπέζι. — Είπα ότι… — Σου έδωσα τα χρήματα μόνο και μόνο για να σταματήσεις να δηλητηριάζεις την ατμόσφαιρα. Και τώρα, φύγε από το διαμέρισμά μου — απαίτησε η Έλενα από τον σύζυγό της.

Πάγωσα έξω από την πόρτα. Κρατούσα ακόμη στα χέρια μου το χριστουγεννιάτικο γλυκό που είχα φέρει στο οικογενειακό τραπέζι, όταν άκουσα τη φωνή της μητέρας μου. «Δεν υπάρχει λόγος να τη ρωτήσουμε. Η αδελφή σου… Καθώς κρατούσα στα χέρια μου το χριστουγεννιάτικο κέικ, άκουσα κατά λάθος τη μητέρα μου να λέει: «Δεν χρειάζεται καν να τη ρωτήσουμε. Η αδελφή σου μπορεί να μείνει στο διαμέρισμά της δωρεάν.»

Όλοι οι καλεσμένοι στο πολυτελές πάρτι για τα γενέθλια του πατέρα μου είχαν στραφεί προς το μέρος μας. Κι εγώ στεκόμουν ακίνητη, με το πρόσωπό μου να καίει. Δεν έκλαψα. Δεν της απάντησα. Απλώς την… «Πώς τολμάς να εμφανίζεσαι εδώ κρυφά!» Το χαστούκι της μητέρας μου ακούστηκε σε ολόκληρη την αίθουσα. Για λίγα δευτερόλεπτα κανείς δεν μίλησε.

— Εγώ και η μαμά θα πάμε διακοπές. Εσύ δεν έχεις βγάλει αρκετά χρήματα για να έρθεις μαζί μας — είπε ο άντρας μου αδιάφορα. Τον κοίταξα χωρίς να πιστεύω στα αυτιά μου. — Δηλαδή… — Εγώ και η μαμά θα πάμε διακοπές. Εσύ δεν έχεις βγάλει αρκετά χρήματα για να έρθεις μαζί μας — είπε ο άντρας μου αδιάφορα.

«Τι θεραπεία σε σανατόριο μου λες; Μπορείς να κάνεις και χωρίς αυτή — εγώ ούτε ταπετσαρία δεν έχω στην κουζίνα μου!» Η πεθερά μου μπήκε στο διαμέρισμά μας χωρίς καν να χτυπήσει την πόρτα. Στο… «Τι θεραπεία σε σανατόριο μου λες; Μπορείς να κάνεις και χωρίς αυτή — εγώ ούτε ταπετσαρία δεν έχω στην κουζίνα μου!» Η πεθερά μου μπήκε στο διαμέρισμά μας χωρίς καν να χτυπήσει την πόρτα.

Το πιο σκληρό πράγμα που έδωσε ποτέ η πεθερά μου στην κόρη μου ήταν τυλιγμένο σε λεπτό χαρτί και δεμένο με μια απαλή γαλάζια κορδέλα. Τουλάχιστον, αυτό πίστευα στις 2:53 το απόγευμα ενός Σαββάτου, όταν… Η πεθερά μου είπε στη μόλις ενός έτους κόρη μου να μην γίνει σαν τη μητέρα της. Μέχρι τα μεσάνυχτα, όμως, αποκαλύφθηκε ποια ήταν πραγματικά αυτή που ζούσε εις βάρος κάποιου άλλου.