— Αν συνεχίζεις να σιωπάς όταν η μητέρα σου κατακρίνει το φαγητό που σου μαγειρεύω, τότε από εδώ και πέρα ας σου μαγειρεύει εκείνη! — είπα, παίρνοντας το τάπερ με το φαγητό από τα χέρια του άντρα μου.
Ο Βίτια στεκόταν μπροστά μου εντελώς μπερδεμένος, με το χέρι του απλωμένο, σαν να ήλπιζε ακόμη πως θα άλλαζα γνώμη, θα του έδινα πίσω το τάπερ και θα του έλεγα πως όλα ήταν απλώς ένα… — Αν συνεχίζεις να σιωπάς όταν η μητέρα σου κατακρίνει το φαγητό που σου μαγειρεύω, τότε από εδώ και πέρα ας σου μαγειρεύει εκείνη! — είπα, παίρνοντας το τάπερ με το φαγητό από τα χέρια του άντρα μου.









