Αργότερα έμαθα τι είχε συμβεί μέσα σε εκείνα τα δεκαεννέα λεπτά, αφού έφυγα. Ο Λούτσιαν είχε μείνει στο τραπέζι και προσπαθούσε να παρουσιάσει τα πάντα σαν ένα αστείο. — Άφησέ την, μαμά. Μέχρι αύριο θα… — Ποιος χρειάζεται μια γυναίκα σαν εσένα στο γραφείο; — γέλασε η πεθερά μου. Τότε ο άντρας μου πήρε το ψαλίδι και ΕΚΟΨΕ το φόρεμά μου για τη συνέντευξη μπροστά σε 30 συγγενείς. Δεν έκλαψα. Άρπαξα την τσάντα μου και έφυγα. Ακριβώς 19 λεπτά αργότερα, τα γέλια σταμάτησαν…

«Την Πέμπτη θα πάμε στην τράπεζα και θα δώσουμε στη μητέρα μου πρόσβαση στη θυρίδα σου», είπε ήρεμα ο Όλεγκ. Τον κοίταξα αποσβολωμένη. Στη θυρίδα φύλαγα σημαντικά έγγραφα σχετικά με την κληρονομιά μου, καθώς και… «Το κλειδί του χρηματοκιβωτίου θα το κρατάει η μητέρα μου» — δήλωσε ο σύζυγός μου μόλις κληρονόμησα την περιουσία.

Η πόρτα της εισόδου άνοιξε χωρίς καν να χτυπήσουν. Εκείνη τη στιγμή βρισκόμουν στην κουζίνα και ετοίμαζα το δείπνο, όταν άκουσα τον χαρακτηριστικό ήχο μιας βαλίτσας που χτύπησε στο κατώφλι. Γύρισα και τους είδα. Ήταν… «Από σήμερα μένουμε κι εμείς εδώ» — Τα πεθερικά μου εμφανίστηκαν με βαλίτσες και έναν λογαριασμό για το ίδιο μου το σπίτι. Την επόμενη μέρα επέστρεψα με ένα έγγραφο που τους άφησε όλους άφωνους.

Ο Βιτάλι βίδωνε στην αυλόπορτα μια πινακίδα με έναν αριθμό τηλεφώνου. Στο ένα χέρι κρατούσε το κατσαβίδι και με το άλλο έπαιρνε έναν έναν τους γυαλιστερούς βίδες από την παλάμη της μητέρας του. Η Βαλεντίνα… Ο γιος της ανακοίνωσε πως την άνοιξη θα πουλούσε το σπίτι και θα έστελνε τη μητέρα του σε γηροκομείο. Τότε εκείνη άφησε κάτι πάνω στο τραπέζι — και όλοι έμειναν άφωνοι.

Ο λογαριασμός έφτασε τα 86.740 ρούβλια. Στην οθόνη του κινητού μου εμφανίστηκε ένα σύντομο μήνυμα: «Σε παρακαλώ, πλήρωσε. Ο υπεύθυνος της αίθουσας περιμένει.» Άφησα το τηλέφωνο πάνω στη σιδερώστρα και συνέχισα ήρεμα να σιδερώνω το… Η οικογένεια του συζύγου μου δεν με κάλεσε στη γιορτή για την επέτειο της μητέρας του. Όμως, λίγο αργότερα, στο εστιατόριο εμφανίστηκε μπροστά τους ένας λογαριασμός που μέχρι τότε πλήρωνα πάντα εγώ.

Τα κλειδιά ήταν στην τσέπη του σακακιού του. Η Σιμόνα κοίταξε προς το μπαλκόνι. Ο Λέοναρντ στεκόταν γυρισμένος προς το μέρος της και μιλούσε στο τηλέφωνο. Ίσως να είχε μόνο λίγα δευτερόλεπτα. Και ήξερε πως… «ΤΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ, ΣΙΜΟΝΑ;! ΞΟΔΕΨΑ ΟΛΑ ΜΟΥ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΡΑΧΤΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΜΟΥ!» Ο σύζυγός της άδειασε τη βαλίτσα του στο πάτωμα και της ανακοίνωσε πως αυτό το καλοκαίρι θα έκανε κάτι διαφορετικό: θα περνούσε τον χρόνο του δουλεύοντας στο σπίτι της μητέρας του. Όταν όμως η Σιμόνα αποφάσισε να πάει μόνη της διακοπές, ο Λέοναρντ έκανε κάτι που εκείνη δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι ήταν ικανός να κάνει ο ίδιος της ο άντρας…

Πήρα την τσάντα μου και κατευθύνθηκα προς την πόρτα. Ο Άντριαν σήκωσε αμέσως το κεφάλι του. — Πού πηγαίνεις; — Στη δουλειά. — Πριν από δύο λεπτά έλεγες ότι θα πήγαινες στον δικηγόρο. Σταμάτησα. Είχα… «Είπα στον σύζυγό μου ότι θέλω να πάρουμε διαζύγιο, και η μητέρα του σωριάστηκε θεατρικά στο πάτωμα. Δεν έσπευσα να τη βοηθήσω. Λίγες ώρες αργότερα, το τηλέφωνο του άντρα μου χτύπησε… και τότε κατάλαβα γιατί και οι δύο φοβόντουσαν τόσο πολύ να φύγουν από το διαμέρισμά μου.»

Το τελευταίο στρώμα βερνικιού μόλις είχε στεγνώσει στο κάγκελο της βεράντας όταν έκανα μερικά βήματα πίσω και κοίταξα το εξοχικό δίπλα στη λίμνη που είχα περάσει οκτώ ολόκληρους μήνες ανακαινίζοντας. Όταν το αγόρασα σε δημοπρασία… Η οικογένειά μου οργάνωσε πάρτι 60 ατόμων στο εξοχικό μου δίπλα στη λίμνη χωρίς να με ρωτήσει — μέχρι που η αδελφή μου είδε τι είχα αφήσει στη βεράντα.

— Τι σημαίνει «η τρίτη επιλογή»; — ρώτησε ο Μάριους από την άλλη πλευρά της πόρτας. — Σημαίνει ότι εγώ δεν πρόκειται να φύγω. Θα φύγεις εσύ. Για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε απόλυτη σιωπή. Ύστερα άρχισε… «Ή με συγχωρείς που σε απάτησα ή μαζεύεις τα πράγματά σου και φεύγεις», μου είπε ο άντρας μου μέσα στην ίδια μου την κουζίνα. Δεν είχε υπολογίσει, όμως, μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια — και το ίδιο βράδυ, όταν έβαλε το κλειδί στην πόρτα, έμαθε την αλήθεια.

Μόλις ετοιμαζόμουν να καθίσω στο τραπέζι για το δείπνο, ο πατέρας μου με σταμάτησε και έσπρωξε την καρέκλα μου μακριά. Δεν μπήκε καν στον κόπο να με κοιτάξει. — Δεν κάθομαι στο ίδιο τραπέζι με… Ήμουν έτοιμος να καθίσω στο τραπέζι για το δείπνο, όταν ο πατέρας μου με σταμάτησε και έσπρωξε την καρέκλα μακριά. Χωρίς καν να με κοιτάξει, είπε ψυχρά: «Δεν κάθομαι στο ίδιο τραπέζι με ένα φτωχό και άχρηστο παιδί».