Τα πεθερικά μου με στρίμωξαν σε μια γωνία και επέμεναν πως είχε έρθει η ώρα να αρχίσω να αποπληρώνω «το χρέος του σπιτιού», κι εγώ έμεινα ακίνητη, παγωμένη, κοιτάζοντάς τους αποσβολωμένη και ρώτησα μόνο: «Ποιο χρέος;»
Μετά το κυριακάτικο δείπνο, τα πεθερικά μου με κάλεσαν να καθίσω μαζί τους και μου είπαν πως είχε έρθει η στιγμή «να αναλάβω το μερίδιό μου» και να αρχίσω να αποπληρώνω το χρέος του σπιτιού.… Τα πεθερικά μου με στρίμωξαν σε μια γωνία και επέμεναν πως είχε έρθει η ώρα να αρχίσω να αποπληρώνω «το χρέος του σπιτιού», κι εγώ έμεινα ακίνητη, παγωμένη, κοιτάζοντάς τους αποσβολωμένη και ρώτησα μόνο: «Ποιο χρέος;»









